Όλα τα υποβρύχια του ελληνικού στόλου που πήραμε από τη Γαλλία στον πόλεμο ήταν ελαττωματικά. Ποια ήταν τα προβλήματα

Στις αρχές του 20ού αιώνα, το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό επιδίωξε να ενισχύσει τον στόλο του με σύγχρονα υποβρύχια, στρεφόμενο στη Γαλλία για την προμήθειά τους. Συνολικά, αποκτήθηκαν έξι υποβρύχια, τα οποία όμως παρουσίασαν σημαντικά προβλήματα που επηρέασαν την επιχειρησιακή τους ικανότητα.

Από την αρχή, τα υποβρύχια παρουσίασαν σοβαρές τεχνικές ατέλειες. Οι μηχανές τους υπέφεραν από συνεχείς βλάβες, ενώ η στεγανότητα τους αποδείχθηκε ανεπαρκής, με αποτέλεσμα να εισέρχεται νερό στα διαμερίσματα. Οι συχνές επισκευές που απαιτούνταν κατέστησαν τη λειτουργία τους ιδιαίτερα δαπανηρή και αναξιόπιστη.

Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα ήταν οι αποτυχίες στο σύστημα πρόωσης. Οι πετρελαιοκινητήρες που είχαν εγκατασταθεί δεν απέδιδαν όπως αναμενόταν, μειώνοντας την ταχύτητα και την αυτονομία των σκαφών. Επιπλέον, τα ηλεκτρικά συστήματα των υποβρυχίων αντιμετώπιζαν κατασκευαστικά προβλήματα, δημιουργώντας περαιτέρω δυσκολίες κατά τη διάρκεια επιχειρησιακών δοκιμών.

Η κατάσταση χειροτέρεψε όταν τα πληρώματα άρχισαν να αναφέρουν σοβαρά ζητήματα ελέγχου βάθους, καθιστώντας τη χρήση των υποβρυχίων επικίνδυνη. Υπήρξαν περιπτώσεις όπου οι μηχανισμοί βύθισης και ανάδυσης δεν ανταποκρίνονταν, προκαλώντας κρίσιμες καταστάσεις για το πλήρωμα.

Παρά τις προσπάθειες να βελτιωθεί η απόδοσή τους, τα υποβρύχια αποδείχθηκαν ασύμφορα για την επιχειρησιακή δράση. Μέχρι το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο ελληνικός στόλος τα είχε σε μεγάλο βαθμό αποσύρει από ενεργό υπηρεσία. Η αγορά τους αποδείχθηκε μία από τις πιο ατυχείς επενδύσεις του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, δείχνοντας τη σημασία της προσεκτικής επιλογής αμυντικού εξοπλισμού.