Όταν ένα γουρούνι, κυριολεκτικά γουρούνι, παραλίγο να ξεκινήσει Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ένα γουρούνι, μερικές πατάτες και μια γελοία σύγκρουση που έμεινε στην ιστορία.
Ποιος θα πίστευε ότι ένα γουρούνι θα μπορούσε να φέρει δύο μεγάλες δυνάμεις στα πρόθυρα πολέμου; Η ιστορία της “Pig War” του 1859 αποτελεί ένα από τα πιο παράδοξα επεισόδια της παγκόσμιας ιστορίας, όπου ένας ατυχής συνδυασμός πατατών και πολιτικής έφτασε να απειλήσει την ειρήνη ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βρετανική Αυτοκρατορία.
Όλα ξεκίνησαν όταν ένας Αμερικανός αγρότης, ο Λάιμαν Κάτλαρ, ανακάλυψε ότι ένα γουρούνι έτρωγε τις πατάτες από τον κήπο του. Θυμωμένος, αποφάσισε να το πυροβολήσει, χωρίς να σκεφτεί ότι το ζώο ανήκε σε έναν Ιρλανδό υπήκοο της Βρετανίας, τον Τσαρλς Γκρίφιν. Όταν ο Γκρίφιν απαίτησε αποζημίωση, ο Κάτλαρ αρνήθηκε, προκαλώντας τη σύγκρουση που θα άλλαζε για λίγο τις ισορροπίες.
Η περιοχή του νησιού Σαν Χουάν, όπου συνέβη το περιστατικό, ήταν ήδη επίκεντρο διαμάχης. Και οι δύο χώρες διεκδικούσαν την περιοχή λόγω της στρατηγικής της σημασίας, αλλά τα σύνορα δεν είχαν οριστεί σαφώς. Το περιστατικό με το γουρούνι έγινε η τέλεια αφορμή για την κλιμάκωση της έντασης. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, οι δύο πλευρές είχαν αναπτύξει στρατεύματα στο νησί. Η Βρετανία έστειλε πολεμικά πλοία και οι ΗΠΑ έστειλαν 66 στρατιώτες, οι οποίοι αργότερα έφτασαν τους 461.
Το παράλογο της υπόθεσης ήταν ότι κανείς δεν ήθελε πραγματικά πόλεμο. Οι στρατιώτες και από τις δύο πλευρές ζούσαν σε μια σχεδόν ειρηνική συνύπαρξη, ανταλλάσσοντας ιστορίες και γελώντας για την κατάσταση που βρέθηκαν. Τελικά, μετά από μήνες διαπραγματεύσεων, η σύγκρουση επιλύθηκε μέσω διαιτησίας, με το νησί να παραχωρείται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η “Pig War” έμεινε στην ιστορία ως μια κωμικοτραγική υπενθύμιση ότι ακόμη και οι πιο μικρές αφορμές μπορούν να προκαλέσουν μεγάλες εντάσεις. Ωστόσο, αποτέλεσε και ένα μάθημα για τη σημασία της διπλωματίας και της λογικής.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
