Όταν οι νεκρές δεν ησύχαζαν – Γιατί οι γυναίκες φαντάσματα ήταν τα χειρότερα

Στην Αρχαία Ελλάδα, τα φαντάσματα δεν ήταν μονάχα ιστορίες για τις νύχτες. Ήταν πραγματικοί φόβοι, κοινωνικές ανησυχίες και θρησκευτικές βεβαιότητες. Ξεχωριστή θέση στο μεταφυσικό αυτό σύμπαν κατείχαν τα φαντάσματα των γυναικών – μορφές που, συχνά αδικοχαμένες ή προσβεβλημένες, επέστρεφαν από τον Άδη για να απαιτήσουν δικαιοσύνη, εκδίκηση ή τελετουργική κάθαρση.

Η «άωρος» – η γυναίκα που πέθανε πριν παντρευτεί ή γεννήσει – θεωρούνταν επικίνδυνο πνεύμα. Η ψυχή της, σύμφωνα με τις δοξασίες, δεν μπορούσε να βρει γαλήνη και περιπλανιόταν, προκαλώντας ατυχίες ή αρρώστιες. Γι’ αυτό και στην κηδεία της προσφέρονταν γαμήλια σύμβολα, ώστε να «ολοκληρωθεί» τελετουργικά η ζωή της.

Σε επιτύμβια επιγράμματα και τραγωδίες, οι γυναικείες ψυχές εμφανίζονται συχνά: θρηνούν, καταριούνται, απαιτούν. Χαρακτηριστικό είναι το φάντασμα της Κλυταιμνήστρας στον Αισχύλο, που ξυπνά τις Ερινύες για να εκδικηθεί τον Ορέστη.

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν φοβούνταν μόνο τον θάνατο. Φοβούνταν τους νεκρούς που είχαν λόγο να επιστρέψουν. Και οι γυναίκες, αδικημένες, θυσιασμένες ή αγνοημένες, γίνονταν οι πιο επίμονες από όλους.

Διαβάστε επίσης:

Δεν ζωγράφισε την Ελλάδα όπως ήταν. Τη ζωγράφισε όπως θα μπορούσε να είναι. Ιδεατή. Πνευματική. Αναγεννημένη.

Το τρομακτικό και σοκαριστικό πείραμα που δείχνει ότι μπορεί να σκοτώσουμε