Όταν ο Πειραιάς ήταν το μεγαλύτερη κέντρο εκδιδόμενων γυναικών στον κόσμο μετά το Ρίο ντε Τζανέριο

Ο Πειραιάς, κατά τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, είχε αποκτήσει φήμη ως ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα πορνείας στον κόσμο, δεύτερο μόνο μετά το Ρίο ντε Τζανέιρο. Αυτό οφειλόταν κυρίως στη στρατηγική του θέση ως το μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδας, το οποίο φιλοξενούσε ναυτικούς, εμπόρους και ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο.

Ως ένας από τους σημαντικότερους κόμβους θαλάσσιου εμπορίου στη Μεσόγειο, ο Πειραιάς προσέλκυε μεγάλο αριθμό ναυτικών, οι οποίοι συνήθως αναζητούσαν διασκέδαση και συντροφιά κατά την παραμονή τους.

Πολλές γυναίκες από φτωχές οικογένειες ή προσφυγικές κοινότητες αναγκάζονταν να στραφούν στην πορνεία για να επιβιώσουν.

Ο Πειραιάς είχε μια μεγάλη και καλά οργανωμένη βιομηχανία πορνείας, με πολλούς οίκους ανοχής να λειτουργούν νόμιμα, υπό την επίβλεψη των αρχών.

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922), πολλές γυναίκες βρέθηκαν σε κατάσταση απόλυτης φτώχειας και αβεβαιότητας, με αποτέλεσμα ορισμένες να καταλήξουν στην πορνεία.

Η σύγκριση με το Ρίο ντε Τζανέιρο δεν είναι τυχαία, καθώς και οι δύο πόλεις είχαν αναπτύξει μεγάλες περιοχές όπου ανθούσε η πορνεία, λόγω των λιμανιών και της συνεχούς εισροής ανδρών που ταξίδευαν για δουλειά ή αναψυχή. Το Ρίο είχε τη φήμη του μεγαλύτερου κέντρου πορνείας παγκοσμίως, ενώ ο Πειραιάς θεωρούνταν το δεύτερο μεγαλύτερο.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και κυρίως τη δεκαετία του 1950, η κατάσταση άρχισε να αλλάζει λόγω της βελτίωσης των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών, των αυστηρότερων ρυθμίσεων για τους οίκους ανοχής, της αστυνόμευσης και της καταστολής του οργανωμένου εγκλήματος.

Σήμερα, η ιστορία αυτή αποτελεί μια σκοτεινή αλλά ενδιαφέρουσα σελίδα του παρελθόντος του Πειραιά, που δείχνει πώς η κοινωνική και οικονομική κατάσταση μιας εποχής μπορεί να διαμορφώσει την καθημερινή ζωή μιας πόλης.