Παντρεύτηκε τον θείο της, Γέννησε 10 παιδιά, δύο ανάπηρα, τέσσερα νεκρά και της έσκισαν τη γλώσσα για να μη μιλάει ποτέ ξανά για εξουσία
Ο γάμος της με τον θείο της, τα ανάπηρα παιδιά, η διαμάχη για τον θρόνο και το φριχτό τέλος της. Η Μαρτίνα πλήρωσε για την εξουσία με το ίδιο της το στόμα.
Ήταν η πιο αμφιλεγόμενη αυτοκράτειρα του Βυζαντίου. Τη Μαρτίνα δεν τη μίσησαν μόνο για τη φιλοδοξία της, αλλά και για το αίμα που κυλούσε στις φλέβες της. Ήταν ανιψιά του ίδιου του Ηράκλειου και τον παντρεύτηκε. Ο γάμος αυτός θεωρήθηκε ιερόσυλος. Όταν απέκτησαν παιδιά, οι αναπηρίες και οι θάνατοι των βρεφών ερμηνεύτηκαν ως θεϊκή τιμωρία.
Από τα δέκα της παιδιά, τέσσερα πέθαναν μικρά. Δύο γεννήθηκαν με σοβαρές αναπηρίες: ο ένας παράλυτος από τον λαιμό και κάτω, ο άλλος κωφάλαλος. Ο λαός έβλεπε σ’ αυτά τα μωρά τη σφραγίδα της τιμωρίας για τον αιμομικτικό γάμο. Κι όμως, εκείνη δεν υποχωρούσε. Ήθελε εξουσία, για τον εαυτό της και για τον γιο της Ηρακλεωνά.
Όταν πέθανε ο Ηράκλειος, η Μαρτίνα προσπάθησε να κυβερνήσει. Ήθελε να αναγνωριστεί ως ισότιμη αυτοκράτειρα, πάνω από τους γιους του συζύγου της από τον πρώτο του γάμο. Ο λαός αντέδρασε. Ο Ιππόδρομος βούιζε. Η Σύγκλητος την απέρριψε. Οι στρατηγοί την κατηγόρησαν για προδοσία. Η Εκκλησία είχε ήδη γυρίσει την πλάτη της.
Τον Νοέμβριο του 641, έγινε πραξικόπημα. Η Μαρτίνα συνελήφθη μαζί με τον γιο της. Ο λαός απαίτησε τιμωρία. Δεν την σκότωσαν. Της έκοψαν τη γλώσσα. Ένας φριχτός συμβολισμός: να μη μιλήσει ποτέ ξανά για εξουσία, να μη ξαναδώσει διαταγές, να μη διεκδικήσει τίποτα. Μαζί με εκείνη, ακρωτηριάστηκε και ο γιος της.
Την έστειλαν εξορία, καταδικασμένη στη λήθη. Δεν ξέρουμε πότε και πού πέθανε. Ούτε υπάρχει ταφικό μνημείο. Η ιστορία της έμεινε θαμμένη μέσα σε χρονογραφίες και νομίσματα που την έσβησαν, όπως ήθελε ο λαός της εποχής της. Αλλά η Μαρτίνα ήταν μια αυτοκράτειρα που θέλησε να επιβληθεί με κάθε τίμημα. Και το πλήρωσε ακριβότερα απ’ όλες.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
