Πέρασε τους τελευταίους μήνες βασανιστικά στο σανατόριο, καταρρακωμένη από τον θάνατο του. Παραμένει ζωντανή μέσα απο το έργο της

Η Μαρία Πολυδούρη έζησε μια σύντομη, αλλά γεμάτη ένταση ζωή, σημαδεμένη από τον έρωτα, την ασθένεια και τον πρόωρο θάνατο. Ανήκε σε μια γενιά ποιητών που αναζητούσαν την έκφραση μέσα από τη θλίψη και τη μελαγχολία, και η δική της πορεία ήταν γεμάτη από αυτά τα συναισθήματα. Ο έρωτάς της για τον Κώστα Καρυωτάκη ήταν από εκείνες τις ιστορίες που μοιάζουν προορισμένες να τελειώσουν με πόνο.

Όταν γνωρίστηκαν, ήταν και οι δύο νέοι, γεμάτοι φιλοδοξίες, αλλά και εγκλωβισμένοι σε μια εποχή που δεν τους επέτρεπε να ζήσουν όπως ήθελαν. Ο Καρυωτάκης, κρατώντας μυστικό το προσωπικό του δράμα, απομακρύνθηκε από εκείνη, αφήνοντάς την μετέωρη ανάμεσα στην αγάπη και την απόρριψη. Εκείνη, αν και προσπάθησε να προχωρήσει, έμενε πάντα συνδεδεμένη με εκείνον, ακόμα κι όταν ταξίδεψε στο Παρίσι για να βρει μια νέα αρχή.

Η ζωή, όμως, είχε άλλα σχέδια. Η φυματίωση άρχισε να κατατρώει το σώμα της, οδηγώντας την πίσω στην Αθήνα, στο σανατόριο “Σωτηρία”. Οι μήνες που πέρασε εκεί ήταν γεμάτοι αγωνία και απογοήτευση. Η ποίηση ήταν η μόνη της διέξοδος, αλλά ακόμα και οι λέξεις άρχισαν να γίνονται ασθενικές, όπως και η ίδια. Τότε ήρθε το χτύπημα που δεν θα μπορούσε να αντέξει: η αυτοκτονία του Καρυωτάκη.

Η είδηση τη συγκλόνισε. Ήδη εξασθενημένη από την αρρώστια, βυθίστηκε σε ακόμη βαθύτερη θλίψη. Όσοι την επισκέπτονταν την περιέγραφαν ως μια σκιά του εαυτού της, μια γυναίκα που δεν περίμενε πια τίποτα. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών και των φίλων της, η υγεία της χειροτέρευε. Οι τελευταίες της μέρες πέρασαν μέσα στη σιωπή, σαν να είχε ήδη αποχαιρετήσει τον κόσμο πριν φύγει.

Στις 29 Απριλίου 1930, η Μαρία Πολυδούρη έσβησε, σε ηλικία μόλις 28 ετών. Άφησε πίσω της ποιήματα που μιλούν για τον έρωτα, την απώλεια και το αναπόφευκτο τέλος. Η μορφή της παραμένει ζωντανή μέσα από τους στίχους της, αλλά και μέσα από την τραγική ιστορία της, που συνεχίζει να συγκινεί όσους μαθαίνουν για τη ζωή της