Το ποίημα του διάσημου Βρετανού για τον Φειδιππίδη, τον Αρχαίο Αθηναίο δρομέα

Ο Φειδιππίδης είναι από τις πιο ζωντανές μορφές της αρχαίας Ελλάδας. Ένας δρομέας που έτρεχε χιλιόμετρα για να μεταφέρει μηνύματα, ένας άνθρωπος που η ζωή του έγινε θρύλος. Ο Ηρόδοτος μας λέει ότι πήγε μέχρι τη Σπάρτη πριν τη μάχη του Μαραθώνα, άλλοι πως έτρεξε από τον Μαραθώνα ως την Αθήνα και πέθανε λέγοντας “Νενικήκαμεν”.

Αιώνες αργότερα, το 1879, ο Βρετανός ποιητής Robert Browning πήρε αυτή την ιστορία και την έκανε ποίημα. Έδωσε στον Φειδιππίδη μια δεύτερη ζωή, γεμάτη θυσία, θεούς και συγκίνηση. Το ποίημα είχε τίτλο Pheidippides και άγγιξε βαθιά τον κόσμο της εποχής. Ο Browning δεν έγραφε σαν ιστορικός αλλά σαν ποιητής: πήρε τον μύθο και τον έκανε εικόνα.

Εκείνη την εποχή η Ευρώπη λάτρευε την αρχαία Ελλάδα. Ο Φειδιππίδης του Browning ήταν ο ήρωας που έτρεξε, νίκησε, κατέρρευσε αλλά έμεινε αθάνατος. Και χάρη σ’ αυτό το έργο, χρόνια αργότερα, γεννήθηκε και το αγώνισμα του Μαραθωνίου που όλοι ξέρουμε σήμερα.

Το ποίημα Pheidippides (1879)

First I salute this soil of the blessed, river and rock!
Gods of my birthplace, dæmons and heroes, honour to all!
Then I name thee, claim thee for our patron, co-equal in praise
—Ay, with Zeus the Defender, with Her of the ægis and spear!
Also, ye of the bow and the buskin, praised be your peer,
Now, henceforth, and forever,—O latest to whom I upraise
Hand and heart and voice! For Athens, leave pasture and flock!
Present to help, potent to save, Pan—patron I call!

Archons of Athens, topped by the tettix, see, I return!
See, 'tis myself here standing alive, no spectre that speaks!
Crowned with the myrtle, did you command me, Athens and you,
“Run, Pheidippides, run and race, reach Sparta for aid!
Persia has come, we are here, where is She?” Your command I obeyed,
Ran and raced: like stubble, some field which a fire runs through,
Was the space between city and city: two days, two nights did I burn
Over the hills, under the dales, down pits and up peaks.

Into their midst I broke: breath served but for “Persia has come!
Persia bids Athens proffer slaves’-tribute, water and earth;
Rushed into battle for Athens, ran through a hail of their steel;
Up to the city, till Spartan arms come, trust we shall stand!”
Pheidippides ran, Pheidippides paused, Pheidippides spake!
Then the god of the glad voice laughed, as he looked from Olympus on earth
At the message of one mouth, till a shout from the multitude broke,
And Athens was saved!—for Athens, love us who have loved her so well!

Thus, to this day, when friends meet, and a great deed is done,
Athens declares, “Pheidippides did this: he loved me, he died.
All I am, all I have, all I hope, is his gift.” In the sun,
There by the olive tree, the runner lies in his pride.

Το ποίημα αυτό, παρότι δεν είναι ιστορικά ακριβές σε όλα, έδωσε στον Φειδιππίδη μια αθανασία που ούτε ο Ηρόδοτος ούτε οι άλλοι συγγραφείς δεν κατάφεραν. Ο Browning έφτιαξε έναν ήρωα για πάντα δεμένο με τη νίκη του Μαραθώνα και την ίδια την Αθήνα.

Σήμερα, κάθε φορά που κάποιος τρέχει έναν Μαραθώνιο, η σκιά του Φειδιππίδη είναι εκεί. Όχι μόνο σαν μια ανάμνηση αρχαίας ιστορίας, αλλά σαν ζωντανό κομμάτι της παγκόσμιας κουλτούρας. Και, κατά κάποιον τρόπο, οφείλουμε αυτή την αθανασία και στον ποιητή που το 1879 έγραψε για εκείνον.

Διαβάστε ακόμα

Έτρεξε 6 μαραθώνιους μέσα σε 2 μέρες: ο απίστευτος Έλληνας που τα ξεκίνησε όλα