Πήγε να τη σκοτώσει αλλά η Βασίλισσα Αμαλία γύρισε το άλογο πάνω του

Ήταν 6 Σεπτεμβρίου 1861 όταν ο φοιτητής Αριστείδης Δόσιος βγήκε από το σπίτι του με ένα και μόνο σκοπό. Να σκοτώσει τη βασίλισσα της Ελλάδας. Δεν ήταν κάποια οργανωμένη συνωμοσία, δεν υπήρχε κάποιο κίνητρο επαναστατικό, ούτε πίσω του κάποιο κόμμα. Ο ίδιος αυτοχαρακτηριζόταν μισογύνης, ιδεολόγος, ένας μεμονωμένος άνθρωπος που ήθελε να γράψει τη δική του μαύρη ιστορία.

Η Αμαλία βρισκόταν τότε σε βόλτα με το άλογό της. Δεν φοβόταν, ούτε συνοδευόταν από βαριά φρουρά. Στην Ελλάδα του 1861, η βασίλισσα κυκλοφορούσε ακόμα με μια αίσθηση προσωπικής αξιοπρέπειας και παρουσίας, όπως είχε μάθει να κάνει από τα πρώτα της χρόνια στη χώρα. Όμως ο Δόσιος την περίμενε.

Όταν πλησίασε, σήκωσε το όπλο και στόχευσε. Εκείνη τη στιγμή, η Αμαλία, χωρίς να χάσει χρόνο, γύρισε απότομα το άλογο προς το μέρος του. Το θάρρος της αιφνιδίασε τον επίδοξο δολοφόνο. Ο Αριστείδης Δόσιος πανικοβλήθηκε. Το όπλο εκπυρσοκρότησε αλλά αστόχησε. Δεν πέτυχε ούτε τη βασίλισσα, ούτε κάποιον από τους γύρω της. Ήταν φανερό ότι δεν είχε τη δύναμη να το κάνει.

Συνελήφθη αμέσως και καταδικάστηκε σε θάνατο. Όμως, τότε η ίδια η Αμαλία επενέβη. Ζήτησε να μην εκτελεστεί. Όχι γιατί τον λυπήθηκε. Αλλά γιατί ήξερε ότι μια εκτέλεση χωρίς οργανωμένο σχέδιο πίσω της θα γεννούσε περισσότερη οργή από ό,τι ανακούφιση. Η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια. Ο Δόσιος φυλακίστηκε στον Μεντρεσέ, αλλά έμεινε μέσα μόλις έναν χρόνο. Το καθεστώς του Όθωνα έδειχνε να τρίζει και κάθε κίνηση ήταν υπολογισμένη.

Αρκετές φατρίες τον χαιρέτισαν τότε σαν ήρωα. Όμως αυτή η επίθεση, αντί να προκαλέσει την αποδόμηση του βασιλικού ζεύγους, όπως είχε ίσως φανταστεί ο δράστης, προκάλεσε στιγμιαία συμπόνια στον λαό. Ο τρόπος που αντέδρασε η Αμαλία, η ψυχραιμία της, και το γεγονός ότι δεν ζήτησε εκδίκηση, δημιούργησαν ένα κύμα προσωρινής συμπάθειας προς το πρόσωπό της, ακόμα κι από αντιπάλους της.

Η ίδια δεν μίλησε ποτέ δημοσίως για την απόπειρα. Δεν εκμεταλλεύτηκε το γεγονός. Προτίμησε να το αφήσει να ξεχαστεί. Όμως η εικόνα της με το άλογο να στρέφεται προς τον δολοφόνο της έμεινε στη μνήμη όσων την έζησαν. Και έγινε κομμάτι ενός χαρακτήρα που, πέρα από τα ιστορικά λάθη, είχε μέσα του ένα σπάνιο θάρρος.