Πώς διάλεγαν όνομα για τα κατοικίδιά τους οι Αρχαίοι Έλληνες

Στην αρχαία Ελλάδα, η επιλογή ενός ονόματος για το κατοικίδιο δεν ήταν απλή υπόθεση. Οι σκύλοι είχαν ιδιαίτερη σημασία στην κοινωνία, είτε ως φύλακες, κυνηγοί, είτε ως σύντροφοι. Ήταν σύμβολα αρετής, πίστης και γενναιότητας, ενώ η θεά Άρτεμις είχε πάντα δίπλα της σκύλους στο κυνήγι. Ακόμα και ο Άδης, ο θεός του Κάτω Κόσμου, είχε τον δικό του φύλακα, τον Κέρβερο, τον θρυλικό σκύλο με τα τρία κεφάλια.

Οι αρχαίοι Έλληνες έδιναν στα ζώα τους ονόματα που αντανακλούσαν τα χαρακτηριστικά και την προσωπικότητά τους. Τα περισσότερα ονόματα ήταν σύντομα και περιγραφικά, προκειμένου να αποτυπώνουν φυσικές ιδιότητες όπως το χρώμα, την ταχύτητα ή τη δύναμη του ζώου. Μεταξύ των δημοφιλών ονομάτων ήταν το “Λευκός” (για τα ανοιχτόχρωμα σκυλιά), το “Μελαμψός” (για τα σκούρα), το “Σβέλτος” και το “Οξύς” για γρήγορους σκύλους, αλλά και πιο ιδιαίτερα ονόματα όπως “Άτροπος” για έναν ατρόμητο φύλακα ή “Οξύφωνος” για ένα σκύλο με διαπεραστικό γάβγισμα.

Οι κυνηγοί συνήθως έδιναν στα σκυλιά τους ονόματα που σχετίζονταν με το κυνήγι και τη μάχη, όπως “Δόραξ” (δόρυ), “Άγρυπνος” (αυτός που δεν κοιμάται) και “Θηρευτής” (κυνηγός). Άλλα κοινά ονόματα περιλάμβαναν το “Φύλαξ” (ο φύλακας), το “Σπινθήρ” (γρήγορος σαν σπινθήρας), το “Λόγχη” (δόρυ) και το “Ξίφος” (σπαθί), που έδιναν έμφαση στη δυναμική φύση των ζώων.

Υπήρχαν ακόμα και ιδιαίτερες τεχνικές επιλογής κουταβιών. Σύμφωνα με αρχαία κείμενα, οι ιδιοκτήτες επέλεγαν το πιο ικανό κουτάβι με μεθόδους που σήμερα θα φαίνονταν ακραίες. Μία από αυτές ήταν να δημιουργήσουν έναν κύκλο από σχοινί βουτηγμένο σε λάδι και να του βάλουν φωτιά. Στη συνέχεια, η μητέρα έπρεπε να διασώσει τα κουτάβια της ένα προς ένα. Το πρώτο που θα έπαιρνε αγκαλιά θεωρούνταν το πιο αξιόλογο και συχνά λάμβανε ένα όνομα αντάξιο της γενναιότητάς του.

Η σημασία που έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες στην ονοματοδοσία των σκύλων δείχνει πόσο σημαντικά ήταν αυτά τα ζώα στην καθημερινότητά τους. Οι σκύλοι δεν ήταν απλά κατοικίδια, αλλά συνεργάτες, προστάτες και σύμβολα της δύναμης και του θάρρους, στοιχεία που αποτυπώνονταν ακόμα και στα ονόματά τους.