Πώς ένας Αθηναίος τραπεζίτης έγινε ο πρώτος Γάλλος ολυμπιονίκης και ήρωας της Αντίστασης

Η ιστορία του Αλέξανδρου Τουφερή ξεκινά σε μια Αθήνα που αλλάζει. Εκείνος μεγαλώνει ανάμεσα σε δύο κόσμους που τον διαμορφώνουν από νωρίς. Παιδί Γάλλου πατέρα και Ελληνίδας μητέρας, μαθαίνει να ζει με μια διπλή ταυτότητα που άλλοτε τον βοηθά και άλλοτε του κλείνει πόρτες. Στον Πανελλήνιο, δείχνει γρήγορα ότι είναι γεννημένος για τον στίβο. Ξεχωρίζει για την επιμονή του στα άλματα και στα εμπόδια, σε μια εποχή που ο αθλητισμός στην Ελλάδα βρισκόταν ακόμα στα πρώτα του βήματα. Ο Αλέξανδρος Τουφερής ήθελε πάντα να δείξει την αξία του.

Στους Ολυμπιακούς του 1896 θέλει να φορέσει τα ελληνικά χρώματα. Όμως, η εποχή αποφασίζει διαφορετικά. Η συμμετοχή του εγκρίνεται μόνο για τη Γαλλία. Στο τριπλούν, βγαίνει μπροστά χωρίς να έχει τον εξοπλισμό ή την τεχνική των αντιπάλων του. Με ένα άλμα στα δώδεκα μέτρα και εβδομήντα εκατοστά, γίνεται ο πρώτος ολυμπιονίκης στην ιστορία της Γαλλίας. Είναι μια στιγμή που δείχνει το πείσμα του και μένει χαραγμένη σε όσους είχαν παρακολουθήσει εκείνη τη διοργάνωση. Όπως φαίνεται και από μια προσέγγιση της εποχής, μνημονεύει τη διαδρομή του. Ο Αλέξανδρος Τουφερής δεν το έβαλε ποτέ κάτω.

Η συνέχεια τον βρίσκει ξανά στους διεθνείς αγώνες και αργότερα στους Μεσολυμπιακούς του 1906. Εκεί επιστρέφει ως Έλληνας αθλητής και γίνεται δεκτός με αγάπη από το κοινό της Αθήνας. Εκείνα τα χρόνια, έχει ήδη κυριαρχήσει στα πανελλήνια πρωταθλήματα. Έχει αποκτήσει τη φήμη ανθρώπου που δεν σταματά μέχρι να πετύχει τον στόχο του. Η εικόνα του να αγωνίζεται στο μήκος άνευ φοράς ή στα εμπόδια μπροστά σε ελληνικές κερκίδες ανήκει σε μια εποχή. Τότε, οι αθλητές ήταν πιο κοντά στον κόσμο και η προσπάθεια μετρούσε περισσότερο από τα ρεκόρ.

Από τα άλματα στις τράπεζες και από την καθημερινότητα στον κίνδυνο

Όταν κλείνει ο κύκλος της αγωνιστικής του πορείας, ο Τουφερής στρέφεται στην επαγγελματική ζωή. Αναλαμβάνει θέση στην Τράπεζα Αθηνών. Ο Αλέξανδρος Τουφερής ασχολήθηκε με πολλά επαγγέλματα. Οι μεταθέσεις του τον οδηγούν μέχρι τη Θήβα και τελικά στην Ξάνθη. Εκεί, η πόλη τον υποδέχεται σαν άνθρωπο με ακεραιότητα και συνέπεια. Το αρχοντικό όπου κατοικεί γίνεται σημείο αναφοράς. Η δράση του στον Ορφέα Ξάνθης δίνει ώθηση στην πολιτιστική ζωή της περιοχής. Ο ρόλος του ως διευθυντή δεν περιορίζεται στο γραφείο. Συμμετέχει ενεργά σε ό,τι ενισχύει τη ζωή της πόλης και την κάνει πιο ζωντανή.

Στον πόλεμο, δείχνει ξανά τη στόφα ανθρώπου που δεν μένει αμέτοχος μπροστά στον κίνδυνο. Στον Α Παγκόσμιο, υπηρετεί ως αξιωματικός. Στη συνέχεια, στον Β Παγκόσμιο, συμμετέχει σε ένα δίκτυο που δρα στην Αθήνα μέσα σε συνθήκες φόβου και αβεβαιότητας. Ο Αλέξανδρος Τουφερής υπηρέτησε με αφοσίωση. Εκείνο το διάστημα, όσοι τον γνώριζαν μιλούσαν για έναν άνθρωπο με βαθύ αίσθημα καθήκοντος. Προτιμούσε να βοηθά χωρίς να κάνει θόρυβο γύρω από το όνομά του.

Όταν τα χρόνια καταλαγιάζουν, επιστρέφει στην ήσυχη ζωή της πρωτεύουσας. Κρατά μια ευγένεια που συναντάς μόνο σε ανθρώπους που πέρασαν πολλά και δεν χρειάζονται να το πουν. Το 1958, η Αθήνα τον αποχαιρετά και ο ενταφιασμός του στο Α Νεκροταφείο θυμίζει ότι η ιστορία του ήταν δεμένη με αυτή την πόλη. Όσο κι αν τον διεκδικούσαν δύο χώρες.

Ο Αλέξανδρος Τουφερής ήταν κάτι παραπάνω από αθλητής. Κάτι βαθύτερο από τραπεζίτης. Ήταν μια προσωπικότητα που έζησε σε δύο πατρίδες χωρίς να χάσει ποτέ την ταυτότητά του. Από την πίστα μέχρι την Κατοχή, έδειξε ότι η αξία ενός ανθρώπου φαίνεται στις επιλογές του. Το παράδειγμά του μένει σαν υπενθύμιση ότι η ιστορία γράφεται από αυτούς που προχωρούν. Χωρίς να φοβούνται τι θα συναντήσουν στο επόμενο βήμα.