Πως ένας πόλεμος 80 χρονων έφτιαξε την Ολλανδία όπως τη ξέρουμε σήμερα

Στα μέσα του 16ου αιώνα η περιοχή που σήμερα λέμε Ολλανδία δεν ήταν κράτος. Ήταν επαρχίες κάτω από την εξουσία του βασιλιά της Ισπανίας. Πλούσιες πόλεις με λιμάνια εμπόριο και χρήμα αλλά χωρίς δική τους φωνή.

Η σύγκρουση ξεκίνησε σχεδόν αθόρυβα. Φόροι που ανέβαιναν θρησκευτικές διώξεις και αυστηρός έλεγχος από μια αυτοκρατορία που βρισκόταν μακριά. Οι τοπικές ελίτ και οι έμποροι άρχισαν να αντιδρούν. Η σπίθα ήταν θρησκευτική αλλά η φωτιά ήταν πολιτική και οικονομική. Οι Προτεστάντες συγκρούστηκαν με την καθολική Ισπανία όμως πίσω από αυτό κρυβόταν η ανάγκη για αυτονομία και έλεγχο του πλούτου.

Ο πόλεμος δεν ήταν συνεχής. Υπήρχαν περίοδοι ηρεμίας και ξανά εκρήξεις βίας. Πόλεις πολιορκήθηκαν λιμάνια καταστράφηκαν και ο πληθυσμός έμαθε να ζει μέσα στην ανασφάλεια για δεκαετίες.

Από εξέγερση σε κράτος μέσα από τη διάρκεια

Σιγά σιγά οι επαρχίες άρχισαν να λειτουργούν μαζί. Δημιουργήθηκαν κοινά συμβούλια στρατός και φορολογικό σύστημα. Χωρίς βασιλιά χωρίς αυλή αλλά με συμφωνίες και ισορροπίες.

Η Ολλανδική Δημοκρατία δεν γεννήθηκε σε μία μέρα. Χτίστηκε μέσα από ανάγκη συνεργασίας και συνεχή πόλεμο. Οι άνθρωποι έμαθαν να αποφασίζουν μαζί γιατί δεν υπήρχε άλλη επιλογή.

Το εμπόριο έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Τα λιμάνια δεν έκλεισαν ποτέ πραγματικά. Τα πλοία συνέχισαν να ταξιδεύουν και το χρήμα να κυκλοφορεί ακόμα και όταν οι μάχες ήταν κοντά. Όταν ο πόλεμος τελείωσε επίσημα το 1648 η Ευρώπη αναγνώρισε κάτι που στην πράξη υπήρχε ήδη. Ένα νέο κράτος χωρίς βασιλιά βασισμένο στις πόλεις στους εμπόρους και στους θεσμούς.

Η Ολλανδία που προέκυψε ήταν διαφορετική. Πιο ανοιχτή πιο εμπορική πιο πρακτική. Ένας τόπος που έμαθε να ζει χωρίς απόλυτη εξουσία γιατί είχε περάσει 80 χρόνια παλεύοντας για να τη διώξει.