Πώς η Μονάδα 731 έγινε το πιο αρρωστημένο εργαστήριο στην ιστορία

Στην κατεχόμενη Κίνα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, γεννήθηκε ένα εργοστάσιο τρόμου. Το ονόμασαν Μονάδα 731. Στην πραγματικότητα, ήταν ένα στρατιωτικό πείραμα-κολαστήριο όπου άνθρωποι κόβονταν, καίγονταν, μολύνονταν, θανατώνονταν χωρίς αναισθησία, χωρίς τύψεις, χωρίς έλεος.

Το ιαπωνικό καθεστώς σκέφτηκε πως το ανθρώπινο σώμα μπορεί να γίνει εργαστήριο. Πώς αντιδρά στον πάγο, στη φωτιά, στην πείνα, στα βιολογικά όπλα; Πώς πεθαίνει κανείς όταν του συνδέσεις τον οισοφάγο με το έντερο; Τι παθαίνει όταν τον κάνεις να φάει το ίδιο του το πόδι;

Ο γιατρός Ίσι Σίρο, διοικητής της Μονάδας, ήταν ο άνθρωπος που πίστεψε πως η επιστήμη χρειάζεται σάρκα. Όχι ζώων. Ανθρώπων. Στην Πινγκφάνγκ, το μεγαλύτερο κολαστήριο της Ιαπωνίας, κρατούμενοι μολύνονταν με πανώλη και σύφιλη. Μετά διαμελίζονταν ζωντανοί, για να μελετήσουν την πορεία της νόσου στα όργανα.

Περίπου 3.000 άνθρωποι εκτελέστηκαν με χειρουργική ακρίβεια. Πολλοί ήταν παιδιά. Τα άκρα τους κόβονταν και συγκολλούνταν ανάποδα, τα χέρια τους καταψύχονταν ώσπου να σπάσουν, το αίμα τους αντικαθίστατο με ούρα αλόγου. Όλα αυτά… για “επιστημονικούς σκοπούς”.

Για να δοκιμάσουν χειροβομβίδες και φλογοβόλα, δέσμευαν αιχμαλώτους σε ξύλινους σταυρούς. Μετρούσαν την απόσταση και πίεζαν το κουμπί. Αργότερα, κατέγραφαν πώς διαμελίζεται ένα σώμα από τις αναθυμιάσεις. Ήταν ψυχροί. Ήταν ακαδημαϊκοί. Ήταν απάνθρωποι.

Το 1945, το τέλος του πολέμου δεν έφερε δικαιοσύνη. Οι ΗΠΑ, αντί να τους δικάσουν, τους κάλεσαν σε συσκέψεις. Αντάλλαξαν την ασυλία με σημειώσεις. Οι δολοφόνοι έγιναν ακαδημαϊκοί, γιατροί, σύμβουλοι. Τα πειράματα μπήκαν στα εγχειρίδια. Οι κραυγές, στην αφωνία της ιστορίας.

Η Μονάδα 731 δεν ήταν απλώς εγκληματική. Ήταν η νίκη του σαδισμού στο όνομα της προόδου. Ένα κεφάλαιο που ακόμα και σήμερα η Ιαπωνία αποφεύγει να αντιμετωπίσει. Και ο κόσμος… αποφεύγει να θυμάται.