Πώς μια μπυραρία του 1870 έδωσε όνομα σε μια από τις πιο γραφικές και ακριβές συνοικίες της Αθήνας
Το Μετς είναι μία από τις ομορφότερες και ακριβότερες γειτονιές της Αθήνας. Πίσω από το όνομά του όμως κρύβεται μια μικρή μπυραρία του 1870 και μια εποχή γεμάτη μουσική, έρωτες και παράνομες συναντήσεις.
Στα 1870, σε μια έρημη πλαγιά της Αθήνας, κοντά στον Ιλισσό ποταμό, ένας Βαυαρός επιχειρηματίας άνοιξε ένα μικρό καπηλειό. Ήταν η εποχή που οι Βαυαροί είχαν φέρει μαζί τους όχι μόνο τα ευρωπαϊκά ήθη, αλλά και κάτι εξωτικό για τους Έλληνες: τη μπύρα. Η μπυραρία ονομάστηκε “Μέτς”, δανειζόμενη το όνομα της περίφημης πόλης της Αλσατίας. Κανείς τότε δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτό το ταπεινό καφενείο θα χάριζε το όνομά του σε μια ολόκληρη αθηναϊκή γειτονιά.
Η περιοχή ήταν ακόμα άγρια. Παλιά, πάνω στα υψώματα του Αρδηττού, υπήρχαν μόνο ανεμόμυλοι, που οι Τούρκοι είχαν χρησιμοποιήσει σαν οχυρωματικά σημεία κατά την Επανάσταση. Ο Ιλισσός κυλούσε ελεύθερος και οι όχθες του φιλοξενούσαν λίγες παράγκες και αγρούς. Εκεί κοντά υπήρχε και το “Βατραχονήσι”, μια νησίδα που έδινε όνομα σε όλη την κάτω περιοχή.
Η μπυραρία “Μέτς” έγινε γρήγορα σημείο συνάντησης. Γύρω της άρχισαν να ξεφυτρώνουν καφέ-αμάν, ξύλινα θέατρα και αυτοσχέδιες σκηνές όπου καλλιτέχνες και μουσικοί έδιναν παραστάσεις για τους Αθηναίους. Η περιοχή έγινε κέντρο διασκέδασης, αλλά και καταφύγιο κρυφών ερώτων – γι’ αυτό για ένα διάστημα ονομαζόταν και Παντρεμενάδικα.
Η πόλη απλωνόταν και το Μετς άλλαζε. Στις πλαγιές χτίστηκαν νεοκλασικά σπιτάκια και οι στενοί δρόμοι της γειτονιάς άρχισαν να σφύζουν από ζωή. Όμως, το όνομα που είχε δώσει η παλιά μπυραρία παρέμεινε. Καμία νέα ταυτότητα, κανένας νέος κάτοικος δεν το άλλαξε.
Σήμερα, το Μετς είναι μια από τις πιο γραφικές και ακριβές συνοικίες της Αθήνας. Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι πίσω από την κομψότητά του κρύβεται ένα παρελθόν γεμάτο μουσική, μπύρα, κρυφές ιστορίες και το άρωμα μιας εποχής που δεν γύρισε ποτέ πίσω.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
