Πώς ο Γαλιλαίος πέθανε σε κατ’ οίκον περιορισμό αφήνοντας τον κόσμο να γυρίζει αλλιώς

Ο Γαλιλαίος Γαλιλεΐ έζησε τα τελευταία του χρόνια έξω από τη Φλωρεντία, στη βίλα Il Gioiello. Είχε προηγηθεί η δίκη του το 1633, όταν η Ιερά Εξέταση τον ανάγκασε να αποκηρύξει δημόσια την ιδέα ότι η Γη γυρίζει γύρω από τον Ήλιο. Δεν τον φυλάκισαν σε μπουντρούμι, αλλά τον έκλεισαν στο σπίτι του. Για έναν άνθρωπο σαν τον Γαλιλαίο, αυτό ήταν μια άλλη μορφή φυλακής.

Η βίλα βρισκόταν κοντά σε μοναστήρι, εκεί όπου ζούσαν οι δύο κόρες του σαν καλόγριες. Η μία, η Μαρία Τσελέστε , τον φρόντιζε όσο μπορούσε. Ο ίδιος,  παρά την απομόνωση, συνέχισε να δουλεύει. Έβλεπε από το παράθυρο αμπέλια και κήπους, αλλά ο νους του ήταν στα άστρα. Στη βίλα αυτή ολοκλήρωσε  το μεγάλο έργο Δύο Νέες Επιστήμες, που εκδόθηκε στην Ολλανδία για να αποφύγει τη λογοκρισία.

Τυφλός αλλά ανυπότακτος

Με τον καιρό η υγεία του χειροτέρευε. Έχασε την όρασή του, υπέφερε από πόνους, αλλά δεν σιώπησε. Νέοι επιστήμονες τον επισκέπτονταν για να τον ακούσουν. Ακόμα και η Εκκλησία, που τον είχε καταδικάσει, του έδινε άδεια να πηγαίνει στη Φλωρεντία για γιατρούς. Ένας άντρας περιορισμένος στο σώμα του, αλλά ελεύθερος στο μυαλό του.

Στις 8 Ιανουαρίου 1642, σε ηλικία 77 ετών, ο Γαλιλαίος πέθανε ήσυχα στο δωμάτιό του..  Η Εκκλησία δεν του επέτρεψε τιμές. Θάφτηκε σε μια γωνιά της Santa Croce, μακριά από τα μεγάλα μνημεία. Έναν αιώνα αργότερα, το 1737,  τα οστά του μεταφέρθηκαν σε πιο τιμητική θέση. Τότε κάποιοι κράτησαν δάχτυλα και ένα δόντι του σαν λείψανα, που βρίσκονται σήμερα στο Museo Galileo.

Ο άνθρωπος που σήκωσε για πρώτη φορά το τηλεσκόπιο στον ουρανό, έφυγε σαν κρατούμενος.   Κι όμως, άφησε πίσω του έναν κόσμο που δεν μπορούσε πια να αρνηθεί ότι γυρίζει.