Πώς θα είναι οι άνθρωποι σε 20 χρόνια όταν δε θα χρειάζεται να σκέφτονται τίποτα γιατί θα τα σκέφτεται η τεχνητή νοημοσύνη;

Φαντάσου να ξυπνάς ένα πρωί και να μην χρειάζεται να πάρεις καμία απόφαση. Τι να φας, τι να φορέσεις, ποιον δρόμο να πάρεις για να φτάσεις στη δουλειά σου—όλα έχουν ήδη αποφασιστεί για σένα. Η τεχνητή νοημοσύνη έχει αναλύσει τα πάντα, έχει υπολογίσει τις πιο έξυπνες επιλογές και τις έχει εφαρμόσει πριν καν τις σκεφτείς. Σε είκοσι χρόνια από τώρα, η σκέψη μπορεί να είναι προαιρετική.

Ήδη η τεχνητή νοημοσύνη μαθαίνει τι μας αρέσει, τι φοβόμαστε, πώς ψωνίζουμε, τι μουσική προτιμάμε και ακόμα και πότε θα αρρωστήσουμε. Σε μια δεκαετία, μπορεί να είναι τόσο βαθιά συνδεδεμένη με την καθημερινότητά μας που η λέξη “απόφαση” θα αρχίσει να χάνει το νόημά της. Οι προσωπικοί αλγόριθμοι θα γίνουν η δεύτερη φύση μας. Θα προβλέπουν τις ανάγκες μας πριν καν τις εκφράσουμε. Θα μας προτείνουν φαγητά, θα σχεδιάζουν τα επαγγελματικά μας βήματα, θα επιλέγουν ακόμα και τους φίλους ή τους συντρόφους μας με βάση τη «στατιστική συμβατότητα».

Αλλά τι γίνεται όταν η τεχνητή νοημοσύνη δεν προτείνει απλά, αλλά αποφασίζει για εμάς; Σήμερα, αν βασίζεσαι στους αλγόριθμους για να σου πουν ποιο τραγούδι να ακούσεις, δεν είναι μεγάλη υπόθεση. Αλλά όταν η ίδια τεχνολογία θα διαλέγει ποιο επάγγελμα σου ταιριάζει καλύτερα ή πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι για να έχεις περισσότερη κοινωνική αποδοχή, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Σε ένα μέλλον όπου οι άνθρωποι δεν θα χρειάζεται να σκεφτούν για τίποτα, τι απομένει από τον ίδιο τον άνθρωπο;

Η καθημερινότητα του 2054 μπορεί να μοιάζει βγαλμένη από δυστοπικό μυθιστόρημα, αλλά τα σημάδια είναι ήδη εδώ. Ίσως δεν θα χρειάζεται καν να διαβάζουμε βιβλία, γιατί η τεχνητή νοημοσύνη θα μας δίνει την πεμπτουσία της κάθε πληροφορίας απευθείας στον εγκέφαλό μας. Δεν θα μπαίνουμε στον κόπο να συγκρίνουμε απόψεις ή να αμφισβητούμε δεδομένα, γιατί η ΤΝ θα έχει ήδη βρει τη “σωστή” απάντηση. Αν οι αλγόριθμοι θα επιλέγουν τι είναι καλύτερο για εμάς, θα έχουμε εμείς λόγο σε αυτό;

Η εξάρτηση από την τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να είναι τόσο βαθιά που η κριτική σκέψη θα αρχίσει να γίνεται περιττή. Θα φτάσουμε στο σημείο όπου ο εγκέφαλός μας δεν θα χρειάζεται να επεξεργάζεται πληροφορίες—η μηχανή θα το κάνει για εμάς, πιο γρήγορα, πιο αποδοτικά. Κάποτε οι άνθρωποι έμαθαν να γράφουν, και η μνήμη τους άρχισε να εξασθενεί επειδή δεν χρειαζόταν να θυμούνται τα πάντα. Κάποτε οι αριθμομηχανές μπήκαν στην καθημερινότητά μας και οι περισσότεροι άνθρωποι σταμάτησαν να κάνουν υπολογισμούς στο μυαλό τους. Τι θα συμβεί όταν η σκέψη και η ανάλυση παραχωρηθούν ολοκληρωτικά στην τεχνητή νοημοσύνη;

Αν δεν χρειάζεται να σκεφτούμε, θα ξέρουμε καν ποιοι είμαστε;