Πούλησε δύο πίνακες για να αγοράσει τηλεσκόπιο και ανακάλυψε 14 πλανήτες, σε διαμέρισμα πάνω από καφέ

Δεν ήταν αστρονόμος. Δεν είχε εργαστήριο. Δεν είχε καν πρόσβαση σε κάποιο αστεροσκοπείο. Ήταν ένας Γερμανός ζωγράφος, γιος εμπόρου από τη Φρανκφούρτη, που αγαπούσε τις σκιές και το φως. Μέχρι που μια μέρα, το 1847, μπήκε τυχαία σε μια διάλεξη για την έκλειψη της Σελήνης, στην Σορβόννη. Ο ομιλητής ήταν ο διάσημος Ουρμπέν Λε Βεριέ — ο άνθρωπος που είχε προβλέψει μαθηματικά τον Ποσειδώνα. Ο Χέρμαν Γκολντσμίτ έκατσε πίσω-πίσω και άκουσε. Και βγήκε άλλος άνθρωπος.

Έως τότε είχε ταξιδέψει στη Φλωρεντία, είχε ζωγραφίσει τον Γαλιλαίο και είχε δει την τέχνη σαν τρόπο να εξηγήσει τον κόσμο. Μετά τη διάλεξη, ήθελε κάτι άλλο. Πούλησε δύο από τους πίνακές του και με τα χρήματα αγόρασε ένα τηλεσκόπιο με φακό διαμέτρου 52 χιλιοστών. Το ανέβασε στον 6ο όροφο της πολυκατοικίας του, πάνω ακριβώς από το ιστορικό Café Procope στο Παρίσι.

Δεν είχε προσωπικό, ούτε βοηθούς. Είχε μόνο έναν μικρό χάρτη των αστεριών, και κάθε βράδυ τον διόρθωνε. Παρατηρούσε ξανά και ξανά την ίδια περιοχή του ουρανού. Εκεί που οι άλλοι δεν έβλεπαν τίποτα, αυτός παρατηρούσε μετατοπίσεις. Έτσι άρχισε να καταγράφει αστέρια που άλλαζαν ένταση ή μετακινούνταν ελάχιστα. Το 1852, εντόπισε τον πρώτο του αστεροειδή. Στις 15 Νοεμβρίου, τρεις μέρες αργότερα, ο Φρανσουά Αραγκό επιβεβαίωσε την ανακάλυψη στο Αστεροσκοπείο του Παρισιού. Τον ονόμασαν Λουτετία, από το λατινικό όνομα του Παρισιού.

Δεν σταμάτησε εκεί. Αν και το τηλεσκόπιό του ήταν μικρότερο από των συναδέλφων του, μέχρι το 1861 είχε ανακαλύψει 14 αστεροειδείς — περισσότερους από κάθε άλλον άνθρωπο εκείνης της εποχής. Ανάμεσά τους: η Ευρώπη, η Πομώνη, η Δάφνη, η Νύσα, η Ευγενία, η Αταλάντη. Για την εποχή, αυτά θεωρούνταν «νέοι πλανήτες». Και ο Γκολντσμίτ, ο άνθρωπος του έκτου ορόφου, έγινε ο μεγαλύτερος κυνηγός τους.

Ζωγράφιζε ακόμα. Έκανε πίνακες με τους κομήτες που παρατηρούσε, και την ολική έκλειψη Ηλίου που είδε στην Ισπανία το 1860. Συνδύαζε την τέχνη και την επιστήμη όπως ελάχιστοι στην ιστορία. Τον τιμούσαν παντού: του απένειμαν το Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας και το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Αλλά δεν είχε μόνιμη δουλειά. Δεν πληρωνόταν από κανένα αστεροσκοπείο. Ζούσε σε ενοίκιο, με έναν φακό και ένα παράθυρο προς τον ουρανό.

Το 1861 ανακοίνωσε πως βρήκε έναν νέο δορυφόρο του Κρόνου. Τον ονόμασε Χείρωνα. Αργότερα αποδείχθηκε πως δεν υπήρχε· ήταν λάθος. Σήμερα, Χείρων ονομάζεται ένα υβρίδιο κομήτη και αστεροειδούς, που ανακαλύφθηκε το 1977. Κάτι σαν μεταφυσική δικαίωση.

Τα τελευταία του χρόνια μετακόμισε στο Φοντενεμπλώ για λόγους υγείας. Υπέφερε από διαβήτη και πέθανε το 1866, σε ηλικία 64 ετών. Το όνομά του έμεινε χαραγμένο σε έναν κρατήρα της Σελήνης και σε έναν αστεροειδή της ζώνης του Άρη.

Όλα ξεκίνησαν με έναν πίνακα, ένα καφέ και μια τυχαία διάλεξη.