Πούλησε τραγούδια με ψεύτικα ονόματα για να ζήσει. Ο Έλληνας που ήταν πολύ τίμιος για να γίνει διάσημος.

Ονομάστηκε Ασίκης — από το τουρκικό aşık, αυτόν που ερωτεύεται αλλά και τραγουδά. Κι εκείνος έκανε και τα δύο. Τραγουδούσε σαν να είχε μέσα του καημό γενεών. Γεννήθηκε το 1890 στην Κωνσταντινούπολη, έμαθε ούτι από Αρμένη δάσκαλο στα 15 και έφτασε στην Αθήνα λίγο πριν σβήσει η Σμύρνη. Κουβάλησε στη νέα του πατρίδα ό,τι μπορούσε να σωθεί από τον μουσικό πολιτισμό που χανόταν: αμανέδες, ουτιές, ανατολίτικα μακάμια.

Τραγούδησε, έπαιξε, ηχογράφησε σε όλα τα μεγάλα label της εποχής: Columbia, Odeon, Parlophone, Polydor. Πριν καν γράψει τα δικά του τραγούδια, δανειζόταν φωνή στους ξεχασμένους δημιουργούς του δρόμου. Μετά, έδωσε φωνή στους σπουδαιότερους: Ρόζα Εσκενάζυ, Ρίτα Αμπατζή, Παπαϊωάννου, Βαμβακάρη.

Και τότε ήρθε η λογοκρισία. Το 1937, ο Μεταξάς απαγορεύει τους αμανέδες και τα «τούρκικα» όργανα. Το ούτι του Ασίκη γίνεται παράνομο ήχου. Οι εταιρείες τον πιέζουν να αλλάξει ήχο. Και το κάνει — γιατί δεν μπορούσε αλλιώς. Στρώνεται στο μπουζούκι. Αλλάζει ύφος. Προσαρμόζεται χωρίς να προδώσει τον εαυτό του.

Τον έβγαλαν κι απ’ τις εταιρείες. Όχι γιατί έπαψε να γράφει καλά. Αλλά γιατί πίστευε στη δικαιοσύνη. Ήταν Βενιζελικός, ήταν ταμίας του Σωματείου Μουσικών, ήταν από αυτούς που δεν κάναν χατίρια. Και ο κόσμος του ρεμπέτικου, πίσω από τη γρατζουνιά και τον μπάσο πόνο, ήταν γεμάτος ίντριγκες, προσωπικές εξυπηρετήσεις και πισώπλατες μαχαιριές.

Δεν είχε άλλη επιλογή. Άρχισε να πουλάει τα τραγούδια του σε άλλους. Άνθρωποι λιγότερο έντιμοι, περισσότερο πρόθυμοι να πουν «ναι», τα κυκλοφορούσαν με το δικό τους όνομα. Εκείνος σωπαίνει. Τον ενδιαφέρει να ζήσει. Να μεγαλώσει έξι παιδιά. Να πληρώσει το νοίκι στον Βύρωνα. Δεν έβγαζε φωνή. Ούτε στη ζωή. Μόνο στα τραγούδια.

Πέθανε το 1966, ξεχασμένος. Στο σπίτι του στον Βύρωνα. Πολλά από τα τραγούδια που ακόμη και σήμερα νομίζεις ότι τα έγραψαν άλλοι, ήταν δικά του. Απλώς δεν το είπε ποτέ.