Πριν 100 χρόνια, τα παιδιά με διαβήτη είχαν δύο επιλογές: να πεθάνουν από κώμα ή από πείνα

Στις αρχές του 20ού αιώνα, το να γεννηθείς με διαβήτη τύπου 1 σήμαινε σχεδόν βέβαιο θάνατο. Τα παιδιά που διαγνώσκονταν δεν είχαν καμία θεραπευτική επιλογή. Οι γονείς τους δεν έπαιρναν οδηγίες, έπαιρναν ημερομηνίες. Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν οι γιατροί ήταν να τους περιορίσουν το φαγητό μέχρι το σώμα να παραδοθεί.

Τα παιδιά αυτά έπεφταν σε διαβητικό κώμα, κατάσταση αργής δηλητηρίασης από το ίδιο τους το αίμα. Όταν δεν υπήρχε ινσουλίνη να ρυθμίσει το σάκχαρο, το σώμα έκαιγε λίπος ανεξέλεγκτα. Το αποτέλεσμα ήταν διαβητική κετοξέωση — μια δηλητηριώδης κατάσταση που οδηγούσε σε απώλεια συνείδησης και θάνατο. Δεν υπήρχε αντίδοτο. Ούτε ελπίδα.

Η μοναδική στρατηγική επιβίωσης ήταν η λιμοκτονία. Κυριολεκτικά. Τα παιδιά έμπαιναν σε δίαιτες που περιλάμβαναν μικρές ποσότητες λαχανικών, μερικά αυγά ή γάλα, και ελάχιστα φρούτα. Έφταναν να ζυγίζουν λιγότερο από μωρό — μερικά κάτω από 20 κιλά στην εφηβεία. Ένα παιδί που επιζούσε για λίγους μήνες, απλώς πέθαινε πιο αργά.

Το 1922, όλα άλλαξαν. Στο νοσοκομείο του Τορόντο, οι γιατροί Banting, Best, Macleod και Collip ετοίμαζαν κάτι που έμοιαζε περισσότερο με θαύμα παρά με φάρμακο. Είχαν απομονώσει και καθαρίσει ινσουλίνη από παγκρέατα σκύλων και βοοειδών. Ήταν το πιο ακατέργαστο ελιξίριο σωτηρίας που είχε δει ποτέ η ιατρική.

Στο θάλαμο του νοσοκομείου, δεκάδες παιδιά βρίσκονταν σε κώμα. Οι γονείς είχαν εγκατασταθεί έξω από τις πόρτες με βλέμμα βουβό. Η πρώτη ένεση έγινε στον 14χρονο Leonard Thompson, που ήταν ήδη στο τελευταίο στάδιο. Η πρώτη απόπειρα απέτυχε. Η δεύτερη, με πιο καθαρή ινσουλίνη, τον έσωσε. Και τότε ξεκίνησαν οι εγχύσεις στους υπόλοιπους.

Καθώς έκαναν την ένεση στο τελευταίο παιδί, το πρώτο είχε ήδη αρχίσει να ανοίγει τα μάτια του. Οι νοσοκόμες δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους. Μέσα σε λίγες ώρες, ένας θάλαμος καταδικασμένων παιδιών είχε μετατραπεί σε θάλαμο ανάστασης. Η ιατρική είχε ξυπνήσει από τον λήθαργο της αδυναμίας.

Το 1923, οι επιστήμονες που το ανακάλυψαν πούλησαν την πατέντα στην Ιατρική Σχολή του Τορόντο για 1 δολάριο. Ο Banting δήλωσε: «Η ινσουλίνη δεν ανήκει σε μένα, ανήκει στον κόσμο». Δεν το είπε για εντυπωσιασμό. Το εννοούσε. Και γι’ αυτό σήμερα, εκατομμύρια άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν, χάρη σε εκείνον.