Προσπαθούσε να γίνει Μοναχός, αλλά ακόμα ήταν παιδί και του έλειπαν οι γονείς του. Τελικά έγινε Άγιος.

Γεννήθηκε το 1906 σε ένα μικρό χωριό της Εύβοιας, τον Άγιο Ιωάννη. Ήταν ο γιος του Λεωνίδα, ενός φτωχού γεωργού που ταυτόχρονα έψελνε στην εκκλησία, και της Ελένης, μιας γυναίκας που του ενστάλαξε από νωρίς την ευλάβεια και την ταπεινοφροσύνη. Από μικρός είχε έντονο το κάλεσμα του μοναχισμού. Δεν ήθελε παιχνίδια. Ήθελε σιωπή, προσευχή και Χριστό.

Δεν ήξερε πολλά γράμματα – μόλις τη Β’ Δημοτικού είχε τελειώσει. Μα η ψυχή του έβραζε από πόθο. Πολλές φορές προσπάθησε να φύγει κρυφά για το Άγιον Όρος. Δεν τα κατάφερνε. Όχι γιατί του έλειπε το θάρρος – αλλά γιατί του έλειπε η δύναμη να αποχωριστεί τους γονείς του. Ένα παιδί, που ένιωθε τον εαυτό του έτοιμο για θυσία, αλλά λύγιζε μπροστά στο πιο ανθρώπινο των δεσμών: την αγάπη της μάνας και του πατέρα.

Κάποτε τα κατάφερε. Έφτασε στα Καυσοκαλύβια και υποτάχθηκε σε δύο γέροντες, πατέρα Παντελεήμονα και πατέρα Ιωαννίκιο. Εκεί πήρε το μοναχικό όνομα Νικήτας και βυθίστηκε στην πιο σκληρή μορφή άσκησης. Αλλά η πλευρίτιδα δεν τον άφησε να συνεχίσει. Αναγκάστηκε να επιστρέψει πίσω στην Εύβοια.

Και όμως, αυτή η επιστροφή δεν ήταν πισωγύρισμα. Ήταν η συνέχεια ενός σχεδίου που μόνο ο Θεός γνώριζε. Ο Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης, που λίγο έλειψε να μείνει ένα παιδί που απλώς προσπάθησε, έγινε τελικά ο πατήρ Πορφύριος. Έγινε ιερομόναχος, πνευματικός πατέρας, ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, φάρος για χιλιάδες ανθρώπους.

Η φωνή του ήταν γλυκιά, τα μάτια του έβλεπαν πίσω από το φαινόμενο. Άνθρωποι που δεν τον ήξεραν, τον ένιωθαν σαν να τους ήξερε από πάντα. Έβλεπε αρρώστιες πριν τις διαγνώσουν οι γιατροί, έδινε κουράγιο όταν όλα ήταν σκοτεινά. Κι όλα αυτά όχι με φωνές, ούτε με επιβολή, αλλά με έναν τρόπο αόρατο. Μυστικό. Χριστοκεντρικό.

Το 1991, λίγες μέρες πριν πεθάνει, ζήτησε να επιστρέψει στο κελί του στο Άγιον Όρος. Εκεί που είχε πρωτοδοκιμάσει, παιδί ακόμη, να γίνει μοναχός. Εκεί που είχε λυγίσει από τον πόνο της απουσίας των γονιών του. Εκεί άφησε και την τελευταία του πνοή, με ειρήνη, με πληρότητα, με ευχαριστία.

Και έτσι, ένα παιδί που δεν άντεχε μακριά από τη μάνα του, έγινε Άγιος για εκατομμύρια παιδιά του Θεού.