Ρώτησαν τους Δελφούς τι να κάνουν με τη φουσκωμένη λίμνη. Οι Δελφοί τους έδωσαν μια λύση που άλλαξε τον πόλεμο.

Ήταν το 398 π.Χ. και η Ρώμη πολιορκούσε την ισχυρή ετρουσκική πόλη Βέιες για χρόνια. Ξαφνικά, χωρίς βροχές, η στάθμη της λίμνης Άλμπανο άρχισε να ανεβαίνει ανεξήγητα. Το φαινόμενο θεωρήθηκε θεϊκό σημάδι. Οι Ρωμαίοι, γνωστοί για τη δεισιδαιμονία τους, αποφάσισαν να στείλουν απεσταλμένους στους Δελφούς. Το μαντείο δεν τους απογοήτευσε. Η Πυθία είπε: «Μη ρίξετε το νερό στη θάλασσα. Στείλτε το στη γη». Αν το έκαναν αυτό, οι θεοί θα ευνοούσαν την κατάληψη της Βέιες.

Η απόφαση ερμηνεύτηκε ως θεϊκή οδηγία να αποστραγγίσουν τη λίμνη με συγκεκριμένο τρόπο. Έτσι, οι Ρωμαίοι ανέθεσαν τη διάνοιξη ενός υπόγειου τούνελ μέσα στον βράχο, μήκους περίπου 1.5 χιλιομέτρου και πλάτους μόλις ενός μέτρου. Το τούνελ οδηγούσε τα νερά προς τις γεωργικές εκτάσεις, όχι προς τη θάλασσα. Οι μηχανικοί σχεδίασαν ακόμη και φίλτρα και ρυθμιστές ροής, με τεχνογνωσία που εντυπωσιάζει μέχρι σήμερα.

Μερικά χρόνια αργότερα, οι Ρωμαίοι κατέλαβαν τελικά τη Βέιες. Η αποστράγγιση της λίμνης έγινε μέρος της επίσημης ρωμαϊκής αφήγησης: μια πράξη ευλάβειας, σύνεσης και μηχανικής ευφυΐας, με θεϊκή καθοδήγηση. Το τούνελ της λίμνης Άλμπανο δεν ήταν απλώς τεχνικό έργο – ήταν πολιτικό εργαλείο, θρησκευτικό σύμβολο και στρατιωτική στρατηγική ταυτόχρονα.

Κανείς δεν ξέρει πότε ακριβώς χτίστηκε το τούνελ. Πολλοί πιστεύουν ότι οι Ετρούσκοι το είχαν ήδη κατασκευάσει αιώνες πριν, και οι Ρωμαίοι απλώς το βελτίωσαν ή το «έντυσαν» με θεϊκή σημασία. Άλλοι λένε ότι ήταν πράγματι ρωμαϊκό έργο, αποτέλεσμα πίστης και μηχανικής ανάγκης. Σε κάθε περίπτωση, το τούνελ είναι ακόμα εκεί – αθόρυβο, κρυμμένο, αλλά απόδειξη μιας στιγμής όπου ο αρχαίος κόσμος έσμιξε πίστη, τεχνολογία και πόλεμο.

Το νερό της λίμνης έπεσε. Οι θεοί φάνηκαν ικανοποιημένοι. Και οι Ρωμαίοι, με τη βοήθεια της Πυθίας, έγιναν κυρίαρχοι του παιχνιδιού.