Σε κανένα άλλο ζώο δεν φερθήκαμε έτσι. Και όμως, μας αγαπάει ακόμα.

Ήταν κάποτε λύκος. Άγριος, ανεξάρτητος, αμείλικτος. Κοιμόταν στο χιόνι, κυνηγούσε αγέλη, δεν φοβόταν κανέναν. Μέχρι που κάποια νύχτα πλησίασε φωτιά. Κάποιος άνθρωπος τού έδωσε ένα κόκαλο. Και κάπως έτσι, ξεκίνησε η πιο περίεργη ιστορία αγάπης μεταξύ δύο ειδών στην ιστορία του πλανήτη.

Ο σκύλος είναι το πιο μεταμορφωμένο ζώο στον κόσμο. Δεν υπάρχει κανένα άλλο είδος που να έχει αλλάξει τόσο πολύ, τόσο γρήγορα, τόσο βίαια — και όλα αυτά όχι για να επιβιώσει, αλλά για να μας αρέσει.

Από τον επιβλητικό Αγίου Βερνάρδου μέχρι το μικροσκοπικό Τσιουάουα. Από τον φρουρό των συνόρων ως το ντυμένο με φούστα στο Instagram. Ο ίδιος γενετικός κώδικας, 360 διαφορετικά πρόσωπα. Όλα για χάρη μας.

Τον κάναμε τυφλό, για να έχει μάτια «καλά». Τον κάναμε μικροσκοπικό, για να χωράει σε τσάντα. Του κάναμε τη μύτη πλακουτσωτή και την πλάτη σπασμένη, τον διδάξαμε να σέρνεται, να γαβγίζει μόνο όταν του λέμε, να μην πηγαίνει πουθενά αν δεν του δώσουμε άδεια. Κι εκείνος; Μας κοίταξε με μάτια γεμάτα εμπιστοσύνη.

Η φύση λέει ότι κάθε ζώο προσαρμόζεται για να ζήσει. Ο σκύλος προσαρμόστηκε για να είναι μαζί μας. Όχι για να κυνηγάει καλύτερα. Όχι για να τρώει περισσότερο. Για να ταιριάζει με εμάς, με τα γούστα, τις απαιτήσεις, τα χούγια και τα χρώματα μας.

Ποτέ δεν παραπονέθηκε. Ποτέ δεν μας γύρισε την πλάτη. Μόνο περίμενε να του πούμε: «καλό αγόρι». Ή να του πετάξουμε μια μπάλα. Ή απλά να του χαϊδέψουμε το κεφάλι.

Κι όταν δεν αντέχει άλλο να περπατήσει, δεν λέει τίποτα. Όταν το κορμί του πονάει από τη φυλή που του δώσαμε, δεν το δείχνει. Απλά γυρνά και μας κοιτά στα μάτια. Σαν να μας λέει: “εγώ για σένα ήρθα εδώ. Μην με ξεχάσεις.”

Κάποιοι λένε ότι ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Δεν είναι. Είναι το μόνο πλάσμα που μας διάλεξε, ακόμα και όταν δεν το αξίζαμε.