Σπούδασε Νομικά, αναγορεύθηκε διδάκτωρ, δεν έγινε όμως ποτέ δικηγόρος αλλά έδωσε λέξεις στον πόθο της Ελλάδας για ελευθερία
Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης σπούδασε νομικά αλλά δεν άσκησε ποτέ τη δικηγορία.
Υπάρχουν άνθρωποι που ακολουθούν τον δρόμο που τους προδιαγράφει η κοινωνία, και υπάρχουν εκείνοι που χαράζουν τον δικό τους. Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, αν και σπούδασε Νομικά και απέκτησε τον τίτλο του Διδάκτορα του Δικαίου, δεν φόρεσε ποτέ τη δικηγορική τήβεννο. Αντ’ αυτού, προτίμησε τη δύναμη των λέξεων και έγινε ο ποιητής που ένωσε την ψυχή του με την εθνική συνείδηση της Ελλάδας.
Γεννήθηκε το 1824 στη Λευκάδα, σε μια εποχή που τα Ιόνια νησιά βρίσκονταν υπό βρετανική κυριαρχία. Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον γεμάτο εθνικές ανησυχίες και οράματα για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Η οικογένειά του, εύπορη και με πολιτική επιρροή, τον έστειλε να σπουδάσει Νομικά στην Ιόνιο Ακαδημία, τη Γένοβα και την Πίζα, όπου απέκτησε τον τίτλο του Διδάκτορα του Δικαίου. Όμως, η νομική καριέρα δεν ήταν για εκείνον. Αντί για δικαστικές αίθουσες και νομικούς όρους, η ψυχή του έβρισκε καταφύγιο στη ποίηση.
Ο Βαλαωρίτης δεν έγραφε απλώς ποιήματα – έγραφε με φλόγα, πάθος, και την ψυχή ενός αγωνιστή. Τα έργα του, όπως ο “Φωτεινός” και ο “Αθανάσιος Διάκος”, δεν ήταν απλές λογοτεχνικές δημιουργίες. Ήταν επικές αφηγήσεις, γεμάτες πατριωτισμό, που εξυμνούσαν τους αγώνες των Ελλήνων για ελευθερία. Μέσα από τους στίχους του, ο Βαλαωρίτης δεν περιέγραφε απλώς την Ιστορία – τη ζούσε, την αισθανόταν, την έκανε ποίηση που μπορούσε να ξεσηκώσει ψυχές.
Παράλληλα, είχε έντονη πολιτική δράση. Αγωνίστηκε για την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα και υπήρξε ενεργό μέλος του εθνικού κινήματος. Όμως, η ποίησή του ήταν πάντα το πιο δυνατό του όπλο. Γιατί μέσα από αυτήν, έγινε η φωνή ενός ολόκληρου λαού που πάλευε να βρει την ταυτότητά του.
Ο Βαλαωρίτης πέθανε το 1879, αφήνοντας πίσω του μια πνευματική κληρονομιά που δεν ξεθώριασε ποτέ. Δεν έγινε ποτέ δικηγόρος – αλλά έγινε ο ποιητής που έδωσε λέξεις στον πόθο της Ελλάδας για ελευθερία.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
