Σπούδαζε ιατρική γιατί το ήθελε η μητέρα του. Έγινε θρύλος του ελληνικού μελοδράματος γιατί το ήθελε η Ιστορία.

Γεννήθηκε στο Αργοστόλι το 1860, από οικογένεια εύπορη και αριστοκρατική, που κουβαλούσε ρίζες από τον 13ο αιώνα. Η μουσική όμως δεν γνώριζε από τίτλους. Τη νύχτα, ο μικρός Διονύσιος Λαυράγκας βίωνε το μελόδραμα μέσα από ιταλικούς θιάσους που έφταναν στο νησί. Και στα δεκαπέντε του, τόλμησε να διευθύνει μόνος του την ορχήστρα μιας ιταλικής όπερας, αναπληρώνοντας τον δάσκαλό του στις πρόβες της «Νόρμα».

Στην αρχή, ακολούθησε τη θέληση της μητέρας του και έφυγε για Νάπολη να σπουδάσει ιατρική. Εκεί όμως, άλλαξε σιωπηλά δρόμο και πέρασε τις πόρτες του Ωδείου Σαν Πιέτρο α Μαΐέλα. Σπούδασε πιάνο, αρμονία και σύνθεση, γνώρισε τον Ναπολέοντα Λαμπελέτ και μαζί ίδρυσαν φιλία και καλλιτεχνική πορεία. Όταν πέρασε αργότερα από το Παρίσι, μπήκε στο Conservatoire και έγινε μαθητής του Μασνέ και του Φρανκ, παρακολουθώντας όπερες στο Σαν Κάρλο και γράφοντας συμφωνίες, φούγκες και άριες σαν να γεννήθηκε για το πόντιουμ.

Με μια ομάδα Κεφαλονίτες ερασιτέχνες, ίδρυσε στη Γαλλία χορωδία για να πάρει μέρος στη Δ’ Ολυμπιάδα στην Αθήνα, όπου βραβεύτηκε. Το 1896, του ανατέθηκε να γράψει τη μουσική για το συμφωνικό ποίημα «Πένταθλον» με στίχους του Ιωάννη Πολέμη. Δεν γνώρισε την ίδια επιτυχία με τον «Ολυμπιακό Ύμνο» του Παλαμά και του Σαμάρα, αλλά του έδωσε θέση δίπλα στα μεγάλα ονόματα.

Ήταν ο πρώτος Έλληνας που έγραψε μουσική για κινηματογράφο, για την πρώτη ελληνική ταινία του 1918 και αργότερα για την πρώτη ομιλούσα του 1932. Ο ίδιος έγραψε και την πιο χαρακτηριστική μελοποίηση του ποιήματος «Μια βοσκοπούλα αγάπησα». Ίδρυσε το Ελληνικό Μελόδραμα το 1900 και το υπηρέτησε με πείσμα και ταλέντο μέχρι το τέλος της ζωής του. Ανέβασε 13 ελληνικά έργα και 38 ξένα, ταξιδεύοντας το μελόδραμα από τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη, μέχρι την Αλεξάνδρεια, το Κάιρο και την Οδησσό.

Το σπίτι του στο Αργοστόλι, που είχε μετατραπεί σε μουσικό αρχείο με παρτιτούρες, χειρόγραφα και αναμνήσεις, καταστράφηκε το 1953 από τον σεισμό. Κι όμως, επιβίωσε η φήμη, τα τραγούδια του, οι όπερές του και μια μουσική που έγινε το θεμέλιο για την Εθνική Σχολή. Ο Λαυράγκας πέθανε στο Αργοστόλι το 1941, ήσυχα, όπως ζουν οι άνθρωποι που έχουν προλάβει να πουν όλα όσα είχαν να πουν.