Στα 7 της βρέθηκε στα σκλαβοπάζαρα της Τουρκίας. Στα 13 της έφυγε από τη ζωή. Η συγκλονιστική ιστορία της Γαρυφαλλιάς Μιχάλβεη

Ήταν μόλις επτά ετών όταν ο κόσμος της σκοτείνιασε για πάντα. Η μικρή Γαρυφαλλιά Μιχάλβεη γεννήθηκε στα Ψαρά, ένα νησί που έζησε το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής, αλλά και το απόλυτο σφαγείο. Ήταν το 1824 όταν οι Οθωμανοί όρμησαν στο νησί της. Σπίτια και εκκλησίες τυλίχθηκαν στις φλόγες, τα σοκάκια γέμισαν με τα κορμιά των σφαγιασμένων. Οι κραυγές του τρόμου έσκιζαν τη νύχτα, αλλά κανείς δεν μπορούσε να σωθεί.

Μπροστά στα μάτια της, η οικογένειά της χάθηκε. Σφάχτηκαν, κάηκαν, εξαφανίστηκαν. Η ίδια, ένα παιδί που μόλις άρχιζε να καταλαβαίνει τον κόσμο, αιχμαλωτίστηκε. Τα μικρά της χέρια δέθηκαν με βρόμικα σκοινιά και σύρθηκε μακριά από το σπίτι της. Ο δρόμος της την οδήγησε στα σκλαβοπάζαρα της Σμύρνης, εκεί όπου τα παιδιά των Ελλήνων πουλήθηκαν σαν ζώα. Ένα κορίτσι, μια ψυχή αθώα, έγινε εμπόρευμα στα παζάρια της ντροπής.

Η ζωή της κρεμόταν από την τύχη, από το ποιος θα την αγόραζε. Θα γινόταν δούλα, θα καταλήγε σε χαρέμι, θα έσβηνε άδοξα, όπως τόσες άλλες; Αλλά η μοίρα της είχε άλλα σχέδια. Στο σκλαβοπάζαρο την είδε ένας ξένος, ένας Αμερικανός έμπορος, ο Τζόζεφ Λάνγκντον. Τα μάτια της μιλούσαν πιο δυνατά από τις κραυγές. Τον κοίταξε και τον παρακάλεσε με όλη της την ψυχή να τη σώσει. Και εκείνος, συγκλονισμένος, έδωσε τα χρήματα και αγόρασε την ελευθερία της.

Η μικρή Γαρυφαλλιά ταξίδεψε μακριά, στην Αμερική. Εκεί, σε μια ξένη χώρα, τη φρόντισαν, την έβαλαν σε σχολείο, της έδωσαν ρούχα και φαγητό. Όμως, η ψυχή της είχε ραγίσει για πάντα. Το κορμί της δεν άντεξε όσα πέρασε. Οι κακουχίες, η πείνα, οι απάνθρωπες συνθήκες της αιχμαλωσίας είχαν σφραγίσει τη μοίρα της. Σε ηλικία μόλις 13 ετών, το μικρό ελληνικό αγριολούλουδο μαράθηκε.

Έφυγε μακριά από την πατρίδα της, χωρίς να μπορέσει ποτέ να την ξαναδεί. Έφυγε με το βάρος της σφαγής των Ψαρών, με τις φωνές των σφαγμένων να στοιχειώνουν τον ύπνο της. Η Γαρυφαλλιά δεν μεγάλωσε, δεν έζησε, δεν χάρηκε παιδικά χρόνια. Έγινε όμως ένα σύμβολο της ελληνικής ψυχής.

Η ιστορία της δεν ξεχάστηκε. Η εικόνα του μικρού κοριτσιού που κοιτά με μάτια γεμάτα δάκρυα μέσα από τις φλόγες της καταστροφής, η ψυχή της που άντεξε τα σκλαβοπάζαρα και την ξενιτιά, έγινε πηγή έμπνευσης. Ζωγράφοι και γλύπτες αποτύπωσαν το βλέμμα της, αυτό το βλέμμα που έζησε την απόλυτη φρίκη.

Δεν την ξέχασε η πατρίδα. Δεν την ξέχασαν οι Έλληνες. Η Γαρυφαλλιά Μιχάλβεη, το κοριτσάκι από τα Ψαρά, έζησε τη φρίκη της σκλαβιάς, αλλά δεν λύγισε. Και η ιστορία της συνεχίζει να συγκλονίζει, να θυμίζει, να πονά.