Στην αρχαία Ελλάδα τα γυμναστήρια δεν είχαν διαδρόμους, ελλειπτικά, ποδήλατα και κωπηλατικά. Τι είχαν;

Αν οι αρχαίοι Έλληνες έμπαιναν σε ένα σύγχρονο γυμναστήριο, μάλλον θα κοιτούσαν τους διαδρόμους και τα ελλειπτικά με απορία. Όχι γιατί δεν ήταν γνώστες της άσκησης – το αντίθετο. Τα γυμναστήρια τους ήταν το κέντρο της σωματικής και πνευματικής καλλιέργειας, απλά χωρίς όλη την τεχνολογία που έχουμε σήμερα.

Τα γυμναστήρια της αρχαίας Ελλάδας ήταν μεγάλοι ανοιχτοί χώροι, με παλαίστρες για πάλη και άσκηση, σφαιριστήρια για παιχνίδια με μπάλες και στάδια για τρέξιμο. Όμως, το γυμναστήριο δεν ήταν απλά ένα μέρος για ιδρώτα. Εκεί συζητούσαν φιλοσοφία, ανταλλάσσαν ιδέες και προετοιμάζονταν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο Αριστοτέλης δίδασκε στο Λύκειο, έναν χώρο που ήταν και γυμναστήριο, και σχολή σκέψης. Ήταν το απόλυτο πακέτο: σώμα, νους και πνεύμα.

Τι έκαναν, όμως, χωρίς τα μοντέρνα μηχανήματα; Αντί για βάρη, είχαν πέτρες και κορμούς δέντρων. Χρησιμοποιούσαν σχοινιά για την ισορροπία και προπονούνταν στη ρίψη ακοντίου ή στη δισκοβολία – κάτι που δεν θα βρεις σε κανένα σύγχρονο γυμναστήριο. Τα λουτρά ήταν το απαραίτητο φινάλε κάθε προπόνησης, και ναι, αυτά ήταν πιο εξελιγμένα απ’ όσο φανταζόμαστε, με ζεστό και κρύο νερό.

Η φιλοσοφία τους γύρω από την άσκηση ήταν βαθιά. Θεωρούσαν ότι η σωματική και πνευματική καλλιέργεια είναι αλληλένδετες. Στο γυμναστήριο δεν πήγαινες μόνο για να γίνεις δυνατότερος, αλλά και για να γίνεις εξυπνότερος. Ακόμα και οι Ολυμπιακοί Αγώνες είχαν στόχο να αναδείξουν τον ιδανικό πολίτη που συνδύαζε αρετή και δύναμη.

Σκέψου, λοιπόν, αν μεταφέραμε έναν αρχαίο Έλληνα στο σήμερα. Τι θα έλεγε αν έβλεπε τους διαδρόμους; Ίσως κάτι σαν: “Μα γιατί τρέχετε σε ένα μηχάνημα που δεν πάει πουθενά;” Και αν έβλεπε τις αίθουσες spinning; Μάλλον θα γελούσε, λέγοντας ότι η άσκηση στην αρχαιότητα είχε περισσότερη επαφή με τη φύση – και λιγότερη… τεχνολογία!