Στην Ελλάδα, αντί να προλαμβάνουμε, θρηνούμε. Αντί να μαθαίνουμε, κρυβόμαστε.

Η Ελλάδα θρηνεί. Όχι μόνο για τα Τέμπη, αλλά για κάθε στιγμή που η ασφάλεια των πολιτών της αγνοείται συστηματικά. Σήμερα, οι δρόμοι γέμισαν από χιλιάδες ανθρώπους που κραύγασαν “Δεν έχω οξυγόνο”, εκφράζοντας την αγανάκτησή τους για μια χώρα που αρνείται πεισματικά να προστατεύσει τη ζωή τους.

Το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη δεν ήταν απλά ένα “ανθρώπινο λάθος”. Ήταν η φυσική συνέπεια μιας χώρας που ποτέ δεν θεώρησε την ασφάλεια προτεραιότητα. Τα τρένα, οι αυτοκινητόδρομοι, τα καράβια, τα αεροπλάνα – όλα λειτουργούν υπό το βάρος της διαφθοράς, της αδιαφορίας και της πλήρους έλλειψης επενδύσεων σε σύγχρονες υποδομές.

Οι πύργοι ελέγχου λειτουργούν σωστά. Οι θάλαμοι στα καράβια ελέγχονται. Τα αεροπλάνα διατηρούν τα υψηλότερα πρότυπα ασφαλείας. Αλλά όχι στην Ελλάδα. Στη χώρα μας, η ασφάλεια είναι προαιρετική. Όταν μια χώρα δεν επενδύει στους πολίτες της, επενδύει αναγκαστικά στον κατευνασμό της οργής τους. Η πολιτική είναι ένα παιχνίδι ψηφοθηρίας, όχι ευθύνης.

Η οργή του κόσμου, σήμερα, αποσιωπήθηκε από μέσα ενημέρωσης. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους αποκαλέστηκαν “καμιά δεκαριά δεκαπέντε χιλιάδες”. Η πραγματικότητα θάφτηκε κάτω από τις προσταγές της εξουσίας. Όμως, η φωνή του λαού είναι πιο δυνατή από την καταστολή της διαφθοράς.

Η διαφθορά δεν είναι απλά ένα πρόβλημα. Είναι μια συνήθεια που έχει μετατρέψει τον πολίτη σε αναλώσιμο. Στην Ελλάδα, αντί να προλαμβάνουμε, θρηνούμε. Αντί να μαθαίνουμε, κρυβόμαστε. Και η ιστορία συνεχίζεται, γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το πότε θα είναι η επόμενη τραγωδία.