Στραγγάλιζαν τους αδελφούς τους με μεταξωτό σκοινί για να πάρουν τον θρόνο. Ήταν ο νόμος της Αυτοκρατορίας.

Δεν ήταν μια εξαίρεση. Ήταν θεσμός. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο αγώνας για τον θρόνο δεν ήταν απλώς πολιτικός· ήταν βιολογικός. Όποιος γιος του Σουλτάνου ανέβαινε στην εξουσία, είχε το νόμιμο δικαίωμα να σκοτώσει όλους τους αδελφούς του, για να διασφαλίσει ότι δεν θα ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος. Το έθιμο αυτό, αν και αιμοδιψές, ήταν κωδικοποιημένο με διάταγμα ως «για το καλό της τάξης και της σταθερότητας του κόσμου».

Δεν τους σκότωναν με μαχαίρι ή δηλητήριο. Χρησιμοποιούσαν μεταξωτό σκοινί. Ήταν ο τρόπος να χυθεί η ψυχή χωρίς να χυθεί αίμα, κάτι που θεωρούσαν ότι προστάτευε το κύρος του βασιλικού αίματος. Το μεταξωτό σχοινί ήταν σήμα τιμής αλλά και καταδίκης. Το κρατούσαν συνήθως δυο δήμιοι και το τυλίγανε απαλά στον λαιμό του θύματος μέχρι να χαθεί η ανάσα του.

Ο Σουλτάνος Μωάμεθ Γ΄ το 1595 στραγγάλισε 19 αδελφούς του, ανάμεσά τους και μωρά, την πρώτη κιόλας νύχτα της ανάρρησής του στον θρόνο. Κάθε παιδί ήταν καρπός παλλακίδας και πιθανός διεκδικητής. Ήταν η πιο αιματηρή ανάληψη εξουσίας στην ιστορία της δυναστείας. Όμως κανείς δεν τον κατηγόρησε. Αντίθετα, τον επαίνεσαν για το «θάρρος» του να εφαρμόσει τον νόμο.

Το παράδειγμα αυτό δεν ήταν μεμονωμένο. Ο Μουράτ Γ΄ είχε σκοτώσει τους αδελφούς του πριν από αυτόν. Ο Μουράτ Δ΄ εκτέλεσε τον αδελφό του Βαγιαζήτ. Ακόμα και οι σουλτάνοι που δεν έφτασαν στο σημείο της εκτέλεσης, εφάρμοζαν τον «περίβολο του τρόμου» – το διαβόητο kafes, έναν φραγμένο χώρο του παλατιού όπου κρατούσαν ζωντανούς τους πρίγκιπες, απομονωμένους από τον κόσμο, χωρίς φως, χωρίς επαφή, χωρίς ζωή.

Ο κάθε πρίγκιπας ήξερε από μικρός πως αν δεν ήταν ο πρώτος, θα ήταν νεκρός. Η μητέρα του δεν ήθελε να τον κανακέψει· ήθελε να τον δει σουλτάνο, αλλιώς θα τον θρηνούσε. Κάθε παιχνίδι του ήταν δοκιμή εξουσίας. Κάθε βλέμμα προς τον αδελφό του, μια υπενθύμιση ότι μόνο ο ένας θα ζούσε.

Η διαδοχή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν είχε σειρά· είχε επιβίωση. Δεν υπήρχε πρωτότοκος ή διάδοχος. Όποιος προλάβαινε, όποιος έπειθε τον στρατό, όποιος έφτανε στο παλάτι πρώτος. Οι άλλοι… είχαν ήδη γύρω από τον λαιμό τους το μετάξι.