Τα Κουνέλια του Ράβενσμπρουκ δεν ήταν κουνέλια, ήταν γυναίκες που έζησαν φρικτά πειράματα απο τους ναζί
Χωρίς να είναι Εβραίες, αλλά επειδή αντιστέκονταν ή θεωρούνταν περιττές, οι γυναίκες αυτές βασανίστηκαν από ναζιστές γιατρούς με πειράματα που ξεπερνούν κάθε φαντασία.
Στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ράβενσμπρουκ, το μοναδικό που είχε δημιουργηθεί αποκλειστικά για γυναίκες, διαπράχθηκε ένα από τα πιο απάνθρωπα εγκλήματα του ναζιστικού καθεστώτος. Εκεί, σε μια γωνιά της Βόρειας Γερμανίας, 86 γυναίκες κρατούμενες –οι περισσότερες Πολωνές– υποβλήθηκαν σε φρικτά ιατρικά πειράματα από γιατρούς των SS. Οι ίδιες οι γυναίκες τις ονόμασαν «Κουνέλια», όχι γιατί είχαν κάποια σχέση με το ζώο, αλλά γιατί χρησιμοποιήθηκαν όπως χρησιμοποιούνται τα πειραματόζωα: ως αντικείμενα για δοκιμές.
Οι γυναίκες δεν ήταν Εβραίες – τουλάχιστον όχι οι περισσότερες. Ήταν μέλη της πολωνικής αντίστασης, δασκάλες, φοιτήτριες, μητέρες, συχνά μορφωμένες και γεμάτες ζωή. Οι Γερμανοί τις θεωρούσαν επικίνδυνες και “περιττές”. Η τιμωρία τους δεν ήταν απλώς η φυλάκιση, αλλά η μετατροπή του σώματός τους σε πεδίο βασανιστηρίου.
Τα πειράματα δεν είχαν καμία σχέση με ιατρική πρόοδο. Οι γιατροί έκοβαν τις γάμπες τους, δημιουργούσαν τεχνητά τραύματα, εισήγαγαν μέσα στα πόδια τους ξύλα, γυαλιά, σάπια υλικά. Προσπαθούσαν να προκαλέσουν σηπτικές μολύνσεις για να μελετήσουν την αντίδραση των αντιβιοτικών. Σε πολλές γυναίκες άφηναν τα τραύματα να σαπίσουν, χωρίς θεραπεία. Μερικές υπέστησαν επανειλημμένα χειρουργεία, άλλες πέθαναν, άλλες έμειναν ανάπηρες για πάντα.
Παρά τον τρόμο, οι Κουνέλια αντιστάθηκαν. Κατάφεραν να βγάλουν φωτογραφίες των πληγών τους, κρύβοντας μηχανές και αρχεία μέσα στο στρατόπεδο. Βοηθούσαν η μία την άλλη, προσπαθούσαν να επιβιώσουν. Και τα κατάφεραν: 63 από τις 86 επέζησαν. Μετά τον πόλεμο, πολλές κατέθεσαν στη Δίκη της Νυρεμβέργης εναντίον των γιατρών που τις βασάνισαν. Οι μαρτυρίες τους σόκαραν τον κόσμο.
Η πιο συγκλονιστική πτυχή είναι ότι παρ’ όλα όσα υπέστησαν, οι Κουνέλια του Ράβενσμπρουκ δεν σιώπησαν ποτέ. Έγιναν σύμβολα αντίστασης, όχι μόνο ενάντια στον ναζισμό, αλλά και στην αλαζονεία της εξουσίας που βλέπει τον άνθρωπο ως πείραμα. Το κελί τους, με τα σημάδια των βημάτων τους και τις γρατζουνιές στους τοίχους, υπάρχει ακόμη – ένα σιωπηλό, αλλά ηχηρό μνημείο μνήμης και αξιοπρέπειας.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
