Τα βασανιστήρια με καστορέλαιο του Μουσολίνι. Τι έκανε στους εχθρούς του

Το καστορέλαιο, ένα αβλαβές φυσικό καθαρτικό, έγινε ένα από τα πιο διαβόητα βασανιστήρια του φασιστικού καθεστώτος του Μπενίτο Μουσολίνι. Δεν ήταν ηλεκτροσόκ, ούτε βασανιστήρια σε σκοτεινά υπόγεια. Ήταν ένα ύπουλο, δημόσιο και εξευτελιστικό εργαλείο εκδίκησης, που χρησιμοποιήθηκε για να ταπεινώσει και να εξουθενώσει πολιτικούς αντιπάλους, αριστερούς, διαφωνούντες και όποιον τολμούσε να αντιταχθεί στον “Ντούτσε”.

Οι διαβόητες ομάδες των Μελανοχιτώνων, οι φανατικοί υποστηρικτές του φασισμού, αναλάμβαναν το έργο. Στα χρόνια πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχαν αναπτύξει ένα ιδιαίτερο τελετουργικό: έπιαναν κάποιον που δεν συμφωνούσε με το καθεστώς, τον κρατούσαν βίαια και του έχυναν στην αναγκαστικά ανοιχτή του στοματική κοιλότητα μεγάλες ποσότητες καστορέλαιου. Μέσα σε λίγη ώρα, το θύμα υπέφερε από ακατάσχετη διάρροια, απώλεια υγρών και ακραία εξάντληση. Πολλοί λιποθυμούσαν από αφυδάτωση. Υπήρξαν περιπτώσεις που οι δόσεις ήταν τόσο μεγάλες, ώστε ο βασανισμός γινόταν θανατηφόρος.

Όμως, το βασικό στοιχείο του καστορέλαιου ως όπλο του Μουσολίνι δεν ήταν μόνο ο πόνος. Ήταν ο εξευτελισμός. Τα θύματα υποχρεώνονταν να παραπατούν στους δρόμους με σκισμένα ρούχα, ανήμπορα να ελέγξουν το σώμα τους. Δεν ήταν αρκετό να εξοντωθούν πολιτικά. Έπρεπε να γελοιοποιηθούν μπροστά στα μάτια των συμπολιτών τους, να γίνουν ένα μάθημα για όλους όσους σκέφτονταν να αντιταχθούν στο φασιστικό καθεστώς.

Το καστορέλαιο έγινε το σύμβολο της φασιστικής καταπίεσης στην Ιταλία. Δεν ήταν ένα τυχαίο βασανιστήριο. Ήταν μια μορφή ψυχολογικού πολέμου, που σχεδιάστηκε για να σπάσει την αντίσταση πριν καν αυτή γεννηθεί. Και, με μια ειρωνεία της Ιστορίας, αυτό το άλλοτε κοινό φαρμακευτικό σκεύασμα έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα πιο σκληρά μέσα που χρησιμοποίησε ένας δικτάτορας για να διαλύσει τους εχθρούς του.