Θα υπάρχει κάτι απο αυτά που χτίζουμε σήμερα σε 2500 χρόνια, όπως έχουμε εμείς την Ακρόπολη;
Η Ακρόπολη χτίστηκε χωρίς τεχνολογία και στέκεται ακόμα.
Χωρίς μπετόν αρμέ, χωρίς γερανούς, χωρίς μηχανήματα ακριβείας. Μόνο με ανθρώπινα χέρια, μάρμαρο και όραμα. Η Ακρόπολη χτίστηκε πριν 2.500 χρόνια και είναι ακόμα εδώ. Όχι επειδή ήταν εύκολο. Αλλά επειδή χτίστηκε για να μείνει.
Ο Παρθενώνας δεν ήταν απλώς ναός. Ήταν δήλωση. Μνημείο στο μέλλον. Οι αρχαίοι Αθηναίοι δεν ήθελαν κάτι για “να περάσει ο καιρός”, ή για τις επόμενες εκλογές. Ήθελαν να τους θυμούνται όταν δεν θα υπάρχουν πια. Και τα κατάφεραν.
Και τώρα, σκέψου το σήμερα.
Τα υλικά μας είναι καλύτερα. Η τεχνογνωσία μας ασύγκριτη. Και όμως, χτίζουμε για να γκρεμίσουμε. Τα περισσότερα κτίρια που σηκώνονται σήμερα έχουν προσδόκιμο ζωής 50 με 100 χρόνια. Μια πολυκατοικία του 1975 θεωρείται ήδη “παλιά”. Ένας ουρανοξύστης του 2000 ήδη “ξεπερασμένος”.
Τα σύγχρονα κτίρια δεν σχεδιάζονται για αιωνιότητα. Σχεδιάζονται για απόσβεση. Για ενοικίαση. Για επένδυση. Ο πολιτισμός του “γρήγορα και φτηνά” χάνει τη μάχη με τον χρόνο πριν καν αρχίσει.
Σε 2.500 χρόνια, η Ακρόπολη μπορεί ακόμα να στέκεται — έστω ως ερείπιο. Από τον δικό μας αιώνα, τι θα μείνει; Ένα κομμάτι πλαστικού από ένα κλιματιστικό; Μια μισοδιαλυμένη πολυστερίνη; Ένα θεμέλιο χωρίς το κτίριο που υπήρχε από πάνω;
Ίσως το μόνο που θα έχει απομείνει να είναι… η σκόνη μας.
Εκτός αν κάποιος αποφασίσει να χτίσει όχι για να πουλήσει, αλλά για να μείνει.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
