Τι έλεγαν για τους Βίκινγκς οι Αρχαίοι Έλληνες;

Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν άμεση γνώση των Βίκινγκς, καθώς οι τελευταίοι εμφανίστηκαν αρκετούς αιώνες αργότερα, περίπου από τον 8ο έως τον 11ο αιώνα μ.Χ. Ωστόσο, υπήρχαν αναφορές σε βόρειους λαούς που θα μπορούσαν να σχετίζονται έμμεσα με προγόνους των Βίκινγκς.

Οι Έλληνες γεωγράφοι και ιστορικοί, όπως ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης (4ος αιώνας π.Χ.), ταξίδεψαν στις βόρειες περιοχές της Ευρώπης και ανέφεραν λαούς που κατοικούσαν σε ψυχρά κλίματα. Ο Πυθέας μίλησε για τη Θούλη, έναν μυστηριώδη τόπο στο βορειότερο άκρο του κόσμου, που πιθανώς αντιστοιχεί στη Σκανδιναβία ή την Ισλανδία. Αν και δεν περιέγραψε Βίκινγκς, η αναφορά του δείχνει πως οι Έλληνες είχαν κάποια γνώση για τους βόρειους πληθυσμούς.

Σύμφωνα με τα αποσπάσματα που διασώθηκαν, ανέφερε ότι οι άνθρωποι εκεί ζούσαν σε ακραίες καιρικές συνθήκες, δεν είχαν πολύ ήλιο και καλλιεργούσαν λίγα φυτά και τρέφονταν κυρίως με ψάρια και γαλακτοκομικά προϊόντα.

Αν και δεν περιέγραψε την εμφάνισή τους λεπτομερώς, οι πληροφορίες αυτές δείχνουν πως οι Έλληνες είχαν μια εικόνα των βόρειων λαών ως σκληροτράχηλων και προσαρμοσμένων στο ψύχος.

Αν και ο Στράβων (1ος αιώνας π.Χ.-1ος αιώνας μ.Χ.) και ο Τάκιτος (Ρωμαίος ιστορικός του 1ου αιώνα μ.Χ.) δεν περιγράφουν τους Βίκινγκς, μιλούν για γερμανικά και κελτικά φύλα που μπορεί να είχαν κοινά χαρακτηριστικά.

Ήταν ξανθοί ή κοκκινομάλληδες, με γαλάζια μάτια, ήταν μεγαλόσωμοι και σωματικά ανθεκτικοί, ντύνονταν με γούνες λόγω του κρύου κλίματος, ζούσαν σε φυλετικές κοινότητες και ήταν πολεμοχαρείς.

Αργότερα, στη Βυζαντινή περίοδο, που είναι πιο κοντά στην εποχή των Βίκινγκς, υπήρχαν αναφορές στους Βαράγγους, έναν σκανδιναβικό πολεμικό λαό που υπηρετούσε ως μισθοφόρος φρουρά των Βυζαντινών αυτοκρατόρων. Αυτές οι αναφορές είναι οι πιο σχετικές με τους Βίκινγκς, αλλά προέρχονται από μεταγενέστερους Έλληνες συγγραφείς, όπως ο Ιωάννης Σκυλίτζης και ο Μιχαήλ Ψελλός.