Τι ήταν ο πόλεμος του αδέσποτου σκύλου μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας;
Όταν ένας στρατιώτης πέρασε τα σύνορα κυνηγώντας έναν σκύλο, ξεκίνησε μια ελληνοβουλγαρική κρίση.
Ήταν Οκτώβριος του 1925, όταν ένα μικρό, φαινομενικά ασήμαντο περιστατικό προκάλεσε διπλωματική κρίση και στρατιωτική ένταση μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας. Γνωστό ως το “Περιστατικό του Πετριτσίου” ή αλλιώς ο πόλεμος του αδέσποτου σκύλου, αποτέλεσε μία από τις πιο περίεργες διαμάχες στην ιστορία των Βαλκανίων.
Όλα ξεκίνησαν στα σύνορα Ελλάδας-Βουλγαρίας, κοντά στο χωριό Δεμίρ-Καπού. Σύμφωνα με τις αναφορές, ένας Έλληνας στρατιώτης καταδίωξε έναν αδέσποτο σκύλο που πέρασε τη συνοριακή γραμμή, μπαίνοντας σε βουλγαρικό έδαφος. Στην προσπάθειά του να τον φέρει πίσω, ο στρατιώτης πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από Βούλγαρους φρουρούς. Αυτή η ενέργεια προκάλεσε άμεση αντίδραση από την Ελλάδα, η οποία απαίτησε αποζημίωση και επίσημη συγγνώμη.
Η ελληνική κυβέρνηση, υπό τον Θεμιστοκλή Σοφούλη, απάντησε με την εισβολή ελληνικών στρατευμάτων στη βουλγαρική πόλη Πετρίτσι. Η στρατιωτική επιχείρηση διήρκεσε μερικές ημέρες, με την Ελλάδα να προχωρά στην κατοχή της περιοχής, ενώ οι Βούλγαροι προσπαθούσαν να αντισταθούν με περιορισμένα μέσα. Οι συγκρούσεις, αν και σύντομες, κόστισαν τη ζωή δεκάδων ανθρώπων.
Η κατάσταση έφτασε στα Ηνωμένα Έθνη και την Κοινωνία των Εθνών, που ανέλαβαν διαμεσολαβητικό ρόλο. Η απόφαση που εκδόθηκε διέταζε την άμεση αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων και την καταβολή αποζημίωσης 45.000 λιρών στη Βουλγαρία. Παρά την ένταση, η Ελλάδα συμμορφώθηκε και έτσι αποφεύχθηκε μία μεγαλύτερη σύγκρουση.
Το “Περιστατικό του Πετριτσίου” έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα πιο αλλόκοτα επεισόδια που προκάλεσαν πολεμική ένταση. Ένας αδέσποτος σκύλος στάθηκε αφορμή για μια στρατιωτική επιχείρηση, υπενθυμίζοντας πως στα Βαλκάνια, ακόμα και τα μικρότερα περιστατικά μπορούσαν να εξελιχθούν σε κρίσεις.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
