Τι μάθαμε από την 28χρονη που μαχαίρωσαν 13 φορές και μπορεί να μας σώσει

Ήταν 13 Μαρτίου 1964, λίγο πριν τις 3 τα ξημερώματα, όταν η Kitty Genovese, 28 ετών, στάθμευσε το αυτοκίνητό της έξω από το σπίτι της, σε μια ήσυχη γειτονιά στο Κουίνς της Νέας Υόρκης. Εργαζόταν ως μάνατζερ σε μπαρ και είχε μόλις σχολάσει. Δεν ήξερε ότι κάποιος την παρακολουθούσε.

Ο Winston Moseley, ένας άντρας που δεν την ήξερε καθόλου, την ακολούθησε και της επιτέθηκε με μαχαίρι μόλις πλησίασε την είσοδο του κτιρίου της. Η Kitty προσπάθησε να ξεφύγει φωνάζοντας για βοήθεια. Κάποια φώτα άναψαν. Κάποιοι είδαν ή άκουσαν κάτι. Ο δράστης τρόμαξε και έφυγε προσωρινά.

Η Kitty, βαριά τραυματισμένη, σύρθηκε μέχρι την πίσω είσοδο του κτιρίου και προσπάθησε να μπει. Δεκαπέντε λεπτά αργότερα, ο Moseley επέστρεψε. Την εντόπισε, τη μαχαίρωσε ξανά και τη βίασε, ενώ ήταν ήδη αιμορραγική. Αυτή τη φορά, δεν υπήρχε καμία παρέμβαση. Η Kitty άφησε την τελευταία της πνοή στο σκοτάδι.

Το έγκλημα συντάραξε την Αμερική. Στην αρχή γράφτηκε ότι 38 γείτονες την είδαν ή την άκουσαν και δεν έκαναν τίποτα. Αυτή η πληροφορία ήταν υπερβολική – προέκυψε από ένα άρθρο των New York Times που δεν βασίστηκε σε πλήρη στοιχεία. Στην πραγματικότητα, μερικοί άνθρωποι είδαν ή άκουσαν κάτι, αλλά δεν κατάλαβαν τι συνέβαινε. Κάποιοι νόμιζαν ότι πρόκειται για καβγά. Ένας κάλεσε την αστυνομία — αλλά πολύ αργά.

Από εκείνη τη νύχτα, γεννήθηκε το ψυχολογικό φαινόμενο που έμεινε στην ιστορία ως “Bystander Effect”: όσο περισσότεροι παρόντες υπάρχουν, τόσο πιο πιθανό είναι να μην βοηθήσει κανείς, γιατί όλοι υποθέτουν ότι «κάποιος άλλος θα το κάνει».

Το σημαντικότερο μάθημα; Αν βρεθείς ποτέ σε κίνδυνο, μη φωνάζεις απλώς “βοήθεια” στο κενό. Δείξε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, πες του:
«Εσύ, με το κόκκινο μπλουζάκι – κάλεσε την αστυνομία!»
Μόνο τότε, όταν κάποιος νιώσει προσωπικά υπεύθυνος, είναι πολύ πιο πιθανό να βοηθήσει.

Η υπόθεση της Kitty οδήγησε στη δημιουργία του αριθμού έκτακτης ανάγκης 911 στις ΗΠΑ και άλλαξε για πάντα την ψυχολογία της παρέμβασης. Η ίδια δεν σώθηκε. Αλλά το μάθημα από τη φωνή της εκείνο το βράδυ, μπορεί να σώσει κάποιον άλλον – ή και εμάς τους ίδιους.