Την έλεγαν Bella Greca, η Ελληνίδα που λάτρεψε όλη η Ιταλία

Όταν η Ειρήνη Παπά πάτησε το πόδι της στην Ιταλία, δεν ήταν πια απλώς μια Ελληνίδα ηθοποιός. Ήταν η ίδια η ψυχή της Ελλάδας, ζωντανή μέσα σε ένα βλέμμα που ήξερε να κουβαλά αρχαίους μύθους και πληγωμένα καλοκαίρια. Οι Ιταλοί, μόλις την αντίκρισαν, τη βάφτισαν αμέσως “Bella Greca” – η Όμορφη Ελληνίδα. Και δεν ήταν μόνο το πρόσωπό της. Ήταν η φωνή, το βάδισμα, το πείσμα της. Ήταν μια Ελλάδα που μιλούσε χωρίς λόγια.

Η Ρώμη την αγκάλιασε με τρόπο που δεν αγκάλιασε ποτέ άλλη ξένη καλλιτέχνιδα. Στην Ιταλία δεν ήταν απλώς μια σταρ· ήταν δική τους, σαν να την κουβαλούσαν στα παλιά σοκάκια και στις μουσικές των πλατειών. Τη φώναζαν “Irene nostra” – “η δική μας Ειρήνη”. Είχε φύγει από την Ελλάδα κυνηγημένη από τη Χούντα, αλλά στην Ιταλία βρήκε όχι μόνο καταφύγιο, αλλά δεύτερη πατρίδα.

Η Bella Greca τραγούδησε Θεοδωράκη, πρωταγωνίστησε σε ταινίες-ύμνους, ψιθύρισε αρχαία δράματα με μια φωνή που έμοιαζε να έρχεται από τα βάθη της Ιστορίας. Όταν ανέβαινε στη σκηνή ή εμφανιζόταν στην οθόνη, δεν έβλεπες απλώς την Παπά· έβλεπες ολόκληρη την Ελλάδα να περπατά υπερήφανη ανάμεσα σε ξένες καρδιές.

Το 2008, στο αρχαίο θέατρο της Όστια Αντίκα, της απένειμαν το “Βραβείο Ρώμη”. Μπροστά σε χιλιάδες θεατές, είπε με τρεμάμενη φωνή: “Η Αθήνα είναι η μητέρα μου, αλλά η Ρώμη είναι η δεύτερη μητέρα μου, από επιλογή”. Τη στιγμή εκείνη, όλη η Ιταλία σηκώθηκε όρθια για να τη χειροκροτήσει. Δεν ήταν πια φιλοξενούμενη. Ήταν παιδί τους.

Η Bella Greca δεν έζησε μια τυπική ζωή σταρ. Ήταν πάντα άγρια, αυθεντική, ανυπότακτη. Γι’ αυτό και την αγάπησαν. Όχι γιατί ήταν τέλεια· αλλά γιατί ήταν αληθινή. Και αυτό, οι Ιταλοί, το αναγνωρίζουν καλύτερα από όλους.