Την έλεγαν Μπουμπουλίνα της Κατοχής, την εκτέλεσαν ένα μήνα πριν την Απελευθέρωση

Ποιος είπε ότι ο ηρωισμός είναι υπόθεση μόνο αντρών; Ποιος θυμάται, άραγε, τη γυναίκα που είχε επτά παιδιά και ταυτόχρονα οργάνωνε κατασκοπευτικά δίκτυα μέσα στο κέντρο της Αθήνας; Τη γυναίκα που βασανίστηκε, δεν λύγισε και εκτελέστηκε από τους Γερμανούς λίγες μόλις μέρες πριν φύγουν από την Ελλάδα.

Η Λέλα Καραγιάννη ήταν φαρμακοποιός, μητέρα και εγγονή της Μπουμπουλίνας. Όμως αυτό που έγινε δεν το όρισε το DNA. Το όρισε η απόφαση. Το σπίτι της έγινε αρχηγείο. Η ίδια δημιούργησε και χρηματοδότησε την αντιστασιακή οργάνωση “Μπουμπουλίνα”, και από εκεί άρχισε η αντίσταση των πολιτών. Διοχέτευε πληροφορίες στους Συμμάχους, φυγάδευε στρατιώτες, έκρυβε όπλα και ανθρώπους, έδινε ελπίδα.

Το 1944 συνελήφθη. Όχι μία, αλλά με πέντε από τα παιδιά της. Οι Γερμανοί της Ειδικής Ασφάλειας τη βασάνισαν στη Μέρλιν. Δεν λύγισε. Στο τέλος, μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου. Εκεί, στις 8 Σεπτεμβρίου, εκτελέστηκε μαζί με 59 άλλους. Ήταν μόλις λίγες εβδομάδες πριν φύγουν οι Ναζί από την Ελλάδα. Αν είχε αντέξει λίγες μέρες ακόμα, ίσως να είχε σωθεί. Αλλά είχε ήδη γίνει θρύλος.

Η ιστορία της δεν είναι μύθος. Δεν είναι παραμύθι. Είναι μια γυναίκα από σάρκα και οστά, που ύψωσε το ανάστημά της απέναντι στον τρόμο και στον θάνατο. Την τίμησαν ως “Δίκαιη των Εθνών” το 2011, για τις ζωές που έσωσε. Της απένειμαν τον βαθμό του Ταξιάρχου επί τιμή. Και όμως, για χρόνια η ιστορία της ήταν βουβή.

Από το σπίτι της στην πλατεία Αμερικής, μέχρι το εκτελεστικό απόσπασμα στο Χαϊδάρι, η πορεία της Λέλας Καραγιάννη ήταν πορεία φωτός. Γιατί δεν αρκεί να θυμόμαστε μόνο τις νίκες. Πρέπει να θυμόμαστε και τους ανθρώπους που δεν πρόλαβαν να τις δουν, επειδή πλήρωσαν για να τις έχουμε εμείς.