Την έριξαν στην Αρένα και την έφαγε μια αρκούδα. Ένα κορίτσι πίστης που έγινε σύμβολο αιώνιο
Η Αγία Ευφημία κατασπαράχθηκε από αρκούδα στην αρένα της Χαλκηδόνας
Η Χαλκηδόνα βρισκόταν σε αναβρασμό. Ο Διοκλητιανός είχε εξαπολύσει έναν από τους σκληρότερους διωγμούς κατά των Χριστιανών στην ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι κάτοικοι ήταν υποχρεωμένοι να συμμετέχουν σε εορτές προς τιμή των παλιών θεών. Η απουσία από αυτές δεν ήταν απλή ανυπακοή — ήταν προδοσία, ήταν βλασφημία, ήταν καταδίκη.
Η νεαρή Ευφημία, κόρη του Φιλόφρονα και της Θεοδωρησιανής, δεν ήταν κάποια μαχητική επαναστάτρια. Ήταν μια πιστή Χριστιανή που αρνήθηκε να προσφέρει θυσία στον Άρη. Δεν ύψωσε φωνές, δεν προκάλεσε. Απλώς δεν παρουσιάστηκε. Μαζί της, 48 ακόμα Χριστιανοί αποφάσισαν να μην παρευρεθούν στην τελετή. Κάποιοι διέφυγαν, εκείνη όμως έμεινε.
Ο φιλόσοφος Απελλιανός και ο ηγεμόνας Πρίσκος διέταξαν τη σύλληψή τους. Τους ρώτησαν, τους απείλησαν, τους πίεσαν να αρνηθούν τον Χριστό και να υποταχθούν. Οι 49 κρατούμενοι αρνήθηκαν να λυγίσουν. Τότε αποφασίστηκε να παραδειγματιστούν. Η Ευφημία ξεχώριζε για την ηλικία, την ομορφιά και την ηρεμία της. Και γι’ αυτό ακριβώς, έγινε ο στόχος.
Η τιμωρία δεν ήταν ένας απλός αποκεφαλισμός ή βασανιστήριο. Την έριξαν στην αρένα της Χαλκηδόνας, όπου την περίμενε μια πεινασμένη αρκούδα. Ήταν θέαμα, ήταν δημόσιο μάθημα, ήταν φόβος. Το πλήθος περίμενε με αγωνία. Σύμφωνα με την παράδοση, η αρκούδα καθυστέρησε. Σαν να δίσταζε. Οι παρευρισκόμενοι είδαν την Ευφημία όρθια, αγέρωχη, να προσεύχεται.
Όταν το θηρίο επιτέθηκε, το κορμί της σχίστηκε, αλλά η πίστη της δεν κάμφθηκε. Πέθανε με το όνομα του Θεού στο στόμα της, και η Εκκλησία την τίμησε ως Μεγαλομάρτυρα. Ο θάνατός της έγινε σημείο αναφοράς για τους διωγμούς, και η μνήμη της συνδέθηκε για πάντα με εκείνη την εικόνα: ένα κορίτσι μόνο του απέναντι σε ένα θηρίο.
Ο ναός της Αγίας Ευφημίας έγινε τόπος προσκυνήματος. Η λάρνακά της σώζεται. Οι αγιογραφίες την δείχνουν με ειρήνη στο πρόσωπο και μια αρκούδα στα πόδια της. Γιατί τελικά, δεν είναι το θηρίο που κερδίζει. Είναι η αντοχή. Είναι η πίστη που στέκεται όρθια ακόμη και μπροστά στον πιο άγριο θάνατο.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
