Της άλλαξαν το όνομα γιατί ο πατέρας της δεν συμφωνούσε να γίνει τραγουδίστρια. Πόσο λάθος έκανε για μια απο τις σπουδαιότερες φωνές της Ελλάδας

Η φωνή της έμοιαζε να μην ανήκει σε αυτόν τον κόσμο. Μια φωνή βαθιά, αισθαντική, που μπορούσε να χαϊδέψει την ψυχή, να φέρει δάκρυα στα μάτια, να ξυπνήσει αναμνήσεις μιας Ελλάδας γεμάτης πάθος, ρομαντισμό και τραγούδια που έμεναν αθάνατα. Η Τζένη Βάνου δεν ήταν απλώς μια τραγουδίστρια, ήταν μια θεϊκή φωνή που σημάδεψε γενιές και έγινε η μούσα των σπουδαιότερων Ελλήνων συνθετών.

Γεννήθηκε ως Ευγενία Βραχνού το 1939, αλλά δεν έμελλε να κρατήσει το όνομά της. Ο πατέρας της ήταν αυστηρός και αντίθετος στην καριέρα της στο τραγούδι. Όμως, το ταλέντο της δεν μπορούσε να μείνει κρυφό. Ο Γεράσιμος Λαβράνος τής έδωσε το καλλιτεχνικό όνομα με το οποίο θα έμενε για πάντα στη μουσική ιστορία: Τζένη Βάνου. Από εκείνη τη στιγμή, η μοίρα της ήταν γραμμένη με νότες και στίχους που θα άγγιζαν αμέτρητες καρδιές.

Ήταν ο Μίμης Πλέσσας που πρώτος αναγνώρισε το θείο χάρισμά της. Με τη βοήθειά του, το 1955 έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο ραδιόφωνο και από εκεί, τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει την άνοδό της. Η δεκαετία του ’60 ήταν η χρυσή εποχή της: κάθε της ερμηνεία άγγιζε την τελειότητα, κάθε τραγούδι της έμοιαζε να αποτυπώνει το συλλογικό αίσθημα μιας γενιάς που ζούσε με ρομαντισμό και πόνο αγάπης. Το “Τώρα”, το “Αν είναι η αγάπη αμαρτία”, το “Η αγάπη αυτή” έγιναν ύμνοι που ακόμα και σήμερα, δεκαετίες μετά, στέκουν αλώβητοι στον χρόνο.

Τη δεκαετία του ’70, η Τζένη Βάνου αναγκάστηκε να αλλάξει πορεία. Το λαϊκό τραγούδι γινόταν το νέο κυρίαρχο ρεύμα και εκείνη, με το ίδιο πάθος, πέρασε από το ελαφρύ τραγούδι στο λαϊκό. Οι συνεργασίες της με τον Τόλη Βοσκόπουλο, τον Χρήστο Νικολόπουλο, τον Γιώργο Κατσαρό και τόσους άλλους την καθιέρωσαν και σε αυτό το είδος. Αλλά η φωνή της, ανεξάρτητα από το είδος, ήταν πάντα η ίδια: μια φωνή που μπορούσε να κάνει την καρδιά να ραγίσει.

Όμως, όσο φωτεινή ήταν η πορεία της στη μουσική, τόσο δύσκολη ήταν η προσωπική της ζωή. Έζησε έναν γάμο γεμάτο κακοποιήσεις, πάλεψε με δυσκολίες, αλλά ποτέ δεν λύγισε. Ήταν μια γυναίκα δυνατή, μια ερμηνεύτρια που έδινε όλη της την ψυχή στη σκηνή. Και όταν έφυγε από τη δισκογραφία, όταν αποφάσισε να αφιερωθεί στην οικογένειά της, η φωνή της παρέμεινε ζωντανή μέσα από τα τραγούδια της.

Το 2014, η Ελλάδα αποχαιρέτησε τη γυναίκα που τραγούδησε για την αγάπη, για τον πόνο, για το πάθος της ζωής. Η Τζένη Βάνου δεν είναι πια εδώ, αλλά κάθε φορά που ακούγεται η φωνή της, το παρελθόν ξαναζωντανεύει. Οι εποχές αλλάζουν, αλλά εκείνη μένει αθάνατη, μια μορφή μυθική, μια φωνή που κανείς δεν θα μπορέσει να ξεχάσει.