Το ανθρώπινο σώμα φτιάχτηκε για να ζει γυμνό στη ζέστη. Στο κρύο, επιβιώνει χάρη στα ρούχα

Ο άνθρωπος εμφανίστηκε σε μια ήπειρο που δεν γνώριζε το χιόνι. Η Αφρική ήταν το λίκνο του είδους μας και εκεί διαμορφώθηκε το σώμα μας. Ό,τι είμαστε — από τους ιδρωτοποιούς αδένες μέχρι τη σχεδόν ανύπαρκτη τριχοφυΐα — είναι σχεδιασμένο για ένα και μόνο πράγμα: να αντέχει τον ήλιο.

Δεν έχουμε παχύ δέρμα. Δεν έχουμε τρίχωμα. Δεν έχουμε στρώμα λίπους όπως οι φώκιες ή οι αρκούδες. Έχουμε όμως ιδρώτα, και το δέρμα μας λειτουργεί σαν σύστημα ψύξης. Μπορούμε να περπατάμε για ώρες κάτω από καυτό ήλιο χωρίς να καταρρεύσουμε. Η γυμνότητα δεν ήταν πρόβλημα, αλλά προσαρμογή.

Η είσοδος του ανθρώπου σε ψυχρά κλίματα δεν έγινε επειδή το σώμα του μπορούσε. Έγινε επειδή το μυαλό του βρήκε τρόπο να ντύνεται. Τα ρούχα ήταν επανάσταση. Τα πρώτα παλτά από δέρματα, οι κάπες, τα σανδάλια, δεν ήταν πολιτισμός. Ήταν επιβίωση. Χωρίς αυτά, ο άνθρωπος θα είχε παραμείνει για πάντα στις τροπικές ζώνες.

Ακόμα και σήμερα, όταν εκτεθούμε γυμνοί σε θερμοκρασίες υπό του μηδενός, δεν έχουμε καμία φυσική άμυνα. Τρέμουμε, καίμε θερμίδες, κινδυνεύουμε από υποθερμία μέσα σε λίγες ώρες. Οι πληθυσμοί που ζουν σε ακραίο κρύο το αντιμετώπισαν με διατροφή πλούσια σε λίπος, με έξυπνα καταλύματα και ρούχα. Όχι με DNA.

Η ιδέα ότι μπορούμε να ζήσουμε σε κάθε κλίμα είναι μύθος. Το σώμα μας είναι ακόμα παιδί της ζέστης. Επιβιώνουμε στο κρύο μόνο επειδή παραποιούμε το περιβάλλον γύρω μας. Η φωτιά, τα ρούχα, τα σπίτια — όλα αυτά είναι διαρκείς υπενθυμίσεις ότι χωρίς αυτά, το φυσικό μας περιβάλλον είναι ο ήλιος.

Όταν κάποιος περπατάει τον χειμώνα με κοντομάνικο και λέει «εγώ αντέχω», δεν είναι απόδειξη εξέλιξης. Είναι απόδειξη ρούχων. Το γυμνό ανθρώπινο σώμα, έτσι όπως το έφτιαξε η φύση, είναι τροπικό. Το κρύο είναι για εμάς αφύσικο. Και πάντα ήταν.