Το απόλυτο στρατιωτικό ψέμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν υπήρχε στρατός. Ήταν όλα ψεύτικα. Και έπεσαν στην παγίδα

Την άνοιξη του 1944, οι Γερμανοί ήξεραν πως οι Σύμμαχοι ετοιμάζονταν να εισβάλουν στη Δυτική Ευρώπη. Αυτό που δεν ήξεραν ήταν πού. Και τότε ξεκίνησε το πιο περίπλοκο, εντυπωσιακό και επιτυχημένο ψέμα στην ιστορία του πολέμου. Το Operation Bodyguard δεν ήταν μια μάχη με όπλα, αλλά με ψευδαισθήσεις. Και πέτυχε.

Η επιχείρηση στηρίχτηκε σε μια απλή ιδέα: να πειστούν οι Γερμανοί πως η απόβαση δεν θα γίνει στη Νορμανδία αλλά στο Καλαί. Για να λειτουργήσει όμως αυτό το ψέμα, έπρεπε να φαίνεται αληθινό. Έτσι, οι Σύμμαχοι δημιούργησαν έναν ολόκληρο ανύπαρκτο στρατό. Ονομαζόταν First U.S. Army Group, διοικητής του ήταν ο στρατηγός Πάτον – ένας ήρωας του πολέμου – και η τοποθέτησή του στον ρόλο αυτό ήταν από μόνη της πιστευτή.

Από μακριά, στα πεδία γύρω από το Ντόβερ της Αγγλίας, φαινόντουσαν τανκς, φορτηγά, σκηνές, αποθήκες. Στην πραγματικότητα ήταν όλα φτιαγμένα από καουτσούκ και ξύλο. Ήταν φουσκωτά, άδεια, σκηνικά θεάτρου. Κανείς δεν πολεμούσε εκεί. Δεν υπήρχε στρατός. Μόνο μακέτες.

Μαζί με αυτά, οι σύμμαχοι «έσπειραν» στον αέρα ψεύτικες ραδιοσυνομιλίες που ακούγονταν σαν να προετοίμαζαν χιλιάδες στρατιώτες για απόβαση. Πράκτορες της βρετανικής αντικατασκοπείας – όλοι διπλοί, όλοι ελεγχόμενοι – μετέφεραν δήθεν πληροφορίες στον Χίτλερ, πως ο πραγματικός στόχος ήταν το Καλαί.

Όταν η απόβαση ξεκίνησε τελικά, στην παραλία της Νορμανδίας, στις 6 Ιουνίου 1944, ο Χίτλερ δεν πείστηκε. Πίστευε πως αυτό που έβλεπε ήταν αντιπερισπασμός. Περίμενε την πραγματική απόβαση – εκείνη που δεν θα ερχόταν ποτέ – στο Καλαί. Κράτησε τις δυνάμεις του πίσω. Και έτσι, για κρίσιμες μέρες, οι συμμαχικές δυνάμεις αντιμετώπισαν πολύ μικρότερη αντίσταση από ό,τι υπολόγιζαν. Επειδή ο εχθρός… περίμενε αλλού.

Η επιχείρηση Bodyguard είχε πολλά σκέλη. Από ρίψεις ψεύτικων αλεξιπτωτιστών σε λάθος περιοχές μέχρι τη δημιουργία ολόκληρων στρατοπέδων-μαϊμού. Χαρακτηριστική ήταν και η «Επιχείρηση Glimmer»: μικρά πλοία με ειδικούς ραντάρ έπλεαν κοντά στο Καλαί εκπέμποντας σήματα που έκαναν τα γερμανικά ραντάρ να «βλέπουν» έναν τεράστιο στόλο που δεν υπήρχε.

Στο μεταξύ, ο πραγματικός στόλος έπλεε προς τη Νορμανδία. Και οι στρατιώτες, αυτοί που δεν ήταν φουσκωτοί, έγραφαν ιστορία.

Ήταν ένα ψέμα τεράστιο σε σύλληψη, εκτέλεση και αντίκτυπο. Δεν πέθανε άνθρωπος για να χτιστούν οι τανκς από λάστιχο. Δεν χρειάστηκαν βόμβες για να εξαπατηθούν οι Γερμανοί στρατηγοί. Χρειάστηκε μόνο δημιουργικότητα, υπομονή και η απόλυτη πίστη πως ο πόλεμος του μυαλού είναι συχνά πιο αποφασιστικός από τον πόλεμο των όπλων.

Ο ίδιος ο Χίτλερ καθυστέρησε την ενίσχυση της Νορμανδίας επί επτά εβδομάδες. Όλο αυτό το διάστημα, πίστευε πως το Καλαί ήταν ο πραγματικός στόχος. Πίστευε μια φαντασία. Και όσο την πίστευε, η ιστορία άλλαζε πορεία.