Το cheerleading ξεκίνησε αποκλειστικά από άντρες αλλά ανέλαβαν οι γυναίκες όταν εκείνοι πήγαν στον πόλεμο

Το cheerleading δεν ξεκίνησε με λάμψη, πομ πον και εντυπωσιακά ακροβατικά. Γεννήθηκε από την ανάγκη να ενισχυθεί το ηθικό στα αμερικανικά πανεπιστήμια του 19ου αιώνα. Το 1869, στο πρώτο διαπανεπιστημιακό παιχνίδι αμερικανικού ποδοσφαίρου, φοιτητές φώναζαν συνθήματα για να ενθαρρύνουν τους παίκτες. Δεν υπήρχε τότε τίποτα οργανωμένο, παρά μόνο ένταση, φωνή και ενθουσιασμός.

Η μορφοποίηση του cheerleading ως θεσμού ξεκίνησε ουσιαστικά το 1898, όταν ένας φοιτητής ονόματι Johnny Campbell ανέβηκε μπροστά στο κοινό του University of Minnesota για να οδηγήσει το πλήθος σε ρυθμικά επευφημιστικά συνθήματα. Την ημέρα εκείνη, θεωρητικά γεννήθηκε ο πρώτος «cheerleader». Ήταν άντρας, γιατί τότε το cheerleading ήταν αποκλειστικά ανδρική υπόθεση.

Η συμμετοχή γυναικών άργησε να επιτραπεί, κι έγινε κυρίαρχη μόλις κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι άντρες στρατολογήθηκαν και οι γυναίκες κατέλαβαν τις κερκίδες. Μετά το 1945, οι γυναίκες δεν περιορίστηκαν απλώς στην υποστήριξη, αλλά επανασχεδίασαν το ίδιο το cheerleading, μετατρέποντάς το σε εντυπωσιακή παράσταση με ακροβατικά και συγχρονισμό.

Το 1948, ένας πρώην cheerleader με το όνομα Lawrence Herkimer ίδρυσε την National Cheerleaders Association. Εκείνος ήταν που καθιέρωσε τις πρώτες στάνταρ τεχνικές, τη χρήση πομ πον, ακόμα και τη γνωστή πλέον «Herky jump». Πλέον, το cheerleading δεν ήταν μια σχολική φωνητική έκφραση – ήταν ένα νέο, απαιτητικό άθλημα.

Η δεκαετία του 1980 έφερε ένα άλλο κύμα μεταμόρφωσης: την εμφάνιση των λεγόμενων “All-Star” ομάδων, που δεν ανήκαν σε σχολεία ή πανεπιστήμια αλλά προπονούνταν αποκλειστικά για διαγωνισμούς. Τα άλματα έγιναν πιο τολμηρά, οι ρουτίνες πιο χορογραφημένες, και οι τραυματισμοί πιο συχνοί. Μέχρι το 2000, είχαν καταγραφεί εκατοντάδες σοβαρά περιστατικά, με τη συμμετοχή σε “stunts” να αποτελεί την πιο επικίνδυνη πτυχή του αθλήματος.

Παρά τον κίνδυνο, το cheerleading γνώρισε διεθνή εξάπλωση. Η International Cheer Union (ICU), που ιδρύθηκε το 2004, αναγνωρίστηκε από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή το 2016 και απέκτησε επίσημο ρόλο στο παγκόσμιο αθλητικό στερέωμα. Σήμερα, το cheerleading ασκείται σε πάνω από 100 χώρες, με διαγωνισμούς που θυμίζουν λιγότερο μαθήματα ενθουσιασμού και περισσότερο τελικούς ενόργανης γυμναστικής.

Στις ΗΠΑ, έχει εξελιχθεί σε μια βιομηχανία εκατομμυρίων δολαρίων, με εταιρείες παραγωγής στολών, εξοπλισμού και αγώνων να αποκομίζουν τεράστια κέρδη. Πολλοί γονείς επενδύουν χιλιάδες δολάρια τον χρόνο για την προπόνηση των παιδιών τους, ελπίζοντας ότι κάποτε θα φτάσουν στην κορυφή ενός sport που συνδυάζει πειθαρχία, αντοχή και στυλ.

Δεν είναι όμως όλοι οι θεατές ενήμεροι για τον αθλητικό χαρακτήρα του. Πολλοί το θεωρούν απλώς παράσταση ή συνοδευτικό στοιχείο ενός αγώνα. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για ένα υβριδικό είδος – χορός, ακροβατική, θέαμα και άμιλλα σε ένα. Και παρά τις εντυπώσεις, το cheerleading ήταν και παραμένει μια από τις πιο απαιτητικές αθλητικές δραστηριότητες για το γυναικείο σώμα.

Σήμερα, κάθε ρουτίνα αξιολογείται με αυστηρά κριτήρια: τεχνική δυσκολία, συγχρονισμός, δημιουργικότητα. Η πίεση είναι υψηλή, τα όρια στενά και οι φιλοδοξίες μεγάλες. Πίσω από κάθε επιτυχία κρύβονται ώρες σκληρής δουλειάς και ένα σώμα που λειτουργεί ακριβώς όπως ενός επαγγελματία αθλητή.

Το cheerleading ξεκίνησε ως μια κραυγή υποστήριξης σε ένα πανεπιστημιακό γήπεδο. Σήμερα είναι ένα από τα πιο απαιτητικά αθλήματα στον κόσμο. Και αυτή η μεταμόρφωση από φωνή σε κίνηση, από υποστήριξη σε αγώνα, είναι η ιστορία του.

Πηγές:

USA Cheer – History of Cheerleading
International Cheer Union – Official Site
National Cheerleaders Association – History
PMC article on Cheerleading Injuries
EBSCO – Research Starter on Cheerleading

Διαβάστε ακόμα

Τσαρτσαρής προς Κεραμέως: «Αντί για cheerleading, να εισάγουμε μάθημα “σεβασμός στην φύση” στα σχολεία»

Από φέτος τα ελληνικά σχολεία θα γνωρίσουν τις μαζορέτες

Όλα τα είχαμε, οι μαζορέτες μας έλειπαν!