Το χωριό των Ελλήνων στην καρδιά της Αμερικής. Όταν το Τάρπον Σπρινγκς μιλούσε μόνο ελληνικά
Όταν οι Έλληνες έφτασαν στο Τάρπον Σπρινγκς, δεν έφεραν απλώς μια τέχνη.
Το 1867, πολύ πριν το Τάρπον Σπρινγκς γίνει γνωστό για τις παραλίες του, είχε ήδη γίνει κάτι άλλο: ελληνικό. Δεν είναι μεταφορά, είναι ακριβής περιγραφή. Οι πρώτοι Έλληνες που έφτασαν εδώ ήταν σπογγαλιείς. Έφεραν μαζί τους τα εργαλεία τους, τις προσευχές τους, τα τραγούδια τους, τις οικογένειες τους. Και έχτισαν από την αρχή μια μικρή Ελλάδα.
Στην αρχή ήρθαν μόνο άντρες. Δούλευαν στη σπογγαλιεία, μιλούσαν ελληνικά και έμεναν όλοι μαζί. Αργότερα, όταν ήρθαν και γυναίκες, οι δρόμοι γέμισαν με ήχους από μανέδες, παιδικές φωνές, φουρνιστές μυρωδιές και ψαλμωδίες. Οι επιγραφές στα μαγαζιά ήταν μόνο στα ελληνικά. Ακόμα και οι εφημερίδες κυκλοφορούσαν με ελληνικούς τίτλους. Ήταν μια πόλη που μιλούσε τη γλώσσα του Ομήρου, στην καρδιά της Φλόριντα.
Η ελληνική εκκλησία έγινε το κέντρο όλων. Εκεί βαφτίζονταν τα παιδιά, τελούνταν οι γάμοι και ψαλλόταν το «Χριστός Ανέστη» κάτω από φοίνικες. Οι Έλληνες δεν χρειάζονταν μετάφραση. Οι λιτανείες, οι ακολουθίες και τα έθιμα του τόπου ήταν γνωστά σε όλους, σαν να βρίσκονταν ακόμη στην Κάλυμνο ή στη Χίο.
Η μεγάλη γιορτή ήταν τα Θεοφάνεια. Οι σπογγαλιείς κατέβαζαν τις βάρκες τους και, όπως στην Ελλάδα, οι νέοι βουτούσαν να πιάσουν τον Σταυρό. Ο δρόμος ήταν στολισμένος με ελληνικές και αμερικανικές σημαίες. Οι ορχήστρες έπαιζαν εμβατήρια. Όταν ο ιερέας έριχνε τον Σταυρό στα νερά, δεκάδες παλικάρια βούταγαν, γεμάτα πίστη και δύναμη. Η πόλη σταματούσε. Η Φλόριντα γινόταν Αιγαίο.
Ο δήμος, οι εκκλησίες, τα σχολεία, τα μαγαζιά – όλα οργανώθηκαν με ελληνικά πρότυπα. Υπήρχαν φούρνοι που έψηναν κουλούρια, μαγαζιά με εικόνες αγίων, κουρεία με εφημερίδες από την Αθήνα. Οι Αμερικανοί που περνούσαν ένιωθαν ότι μπήκαν σε άλλη χώρα. Κι όμως, ήταν Αμερική.
Το Τάρπον Σπρινγκς έγινε το μοναδικό σημείο στον χάρτη των ΗΠΑ όπου η ελληνική ταυτότητα δεν απλώς διατηρήθηκε, αλλά κυριάρχησε. Εκεί που οι άλλοι μετανάστες έχαναν σιγά σιγά τη γλώσσα και τα έθιμά τους, οι Έλληνες του Τάρπον τα έκαναν καθημερινότητα. Δεν ένιωθαν φιλοξενούμενοι. Ένιωθαν ιδρυτές.
Μέχρι σήμερα, το Tarpon Springs παραμένει η πόλη με το μεγαλύτερο ποσοστό Ελλήνων στις ΗΠΑ. Οι ταμπέλες παραμένουν δίγλωσσες, οι εκκλησίες γεμάτες, και κάθε Ιανουάριο, το νερό γεμίζει κορμιά που βουτούν για τον Τίμιο Σταυρό. Όχι για το έθιμο. Για τη μνήμη. Για τη ρίζα. Για την Ελλάδα.