Το Ελληνικό πανεπιστήμιο δεν είχε πτώματα για τους φοιτητές. Εκείνος τα έφτιαξε μόνος του από κερί και γύψο.

Στην πρώτη Ιατρική Σχολή της Ελλάδας, οι φοιτητές παρακολουθούσαν μαθήματα ανατομίας χωρίς να έχουν δει ποτέ ανθρώπινο σώμα. Στην καλύτερη περίπτωση, τους έδειχναν πίνακες. Στη χειρότερη, τους διάβαζαν μεταφρασμένα κείμενα από γερμανικά εγχειρίδια. Οι νεκροτομές ήταν σχεδόν αδύνατες, αφού δεν υπήρχε υλικό. Κανείς δεν δώριζε σώμα στο πανεπιστήμιο και τα νοσοκομεία δεν συνεργάζονταν. Οι φοιτητές ήταν λίγοι, δώδεκα τον αριθμό, αλλά και πάλι, η πρακτική ανατομία ήταν μια σχεδόν απαγορευμένη πολυτέλεια.

Ο Δαμιανός Γεωργίου, καθηγητής ανατομίας και φυσιολογίας από το 1840, δεν δέχτηκε αυτή τη ντροπιαστική πραγματικότητα. Ήξερε ότι δεν υπήρχε Ιατρική χωρίς γνώση του ανθρώπινου σώματος και ξεκίνησε μόνος του να φτιάξει ό,τι δεν υπήρχε: πτώματα, όργανα, οστά και συστήματα, όλα φτιαγμένα στο χέρι από κερί, γύψο και ευρωπαϊκά εκμαγεία.

Ίδρυσε το «Ανατομικόν Ταμείον», ένα ταμείο που συγκέντρωνε χρήματα για να εισάγει υλικά, εργαλεία, ακόμα και χειροποίητους πίνακες από το εξωτερικό. Ζήτησε να προσληφθούν τεχνίτες και παρασκευστές, ειδικοί μόνο για τη δημιουργία εκμαγείων. Κόντρα στην κρατική αδιαφορία και στην επιστημονική ένδεια, μετέτρεψε την Ιατρική Σχολή σε ένα εργαστήριο ανατομίας χωρίς… ανατομία.

Το έργο του ενισχύθηκε όταν πρότεινε την αγορά μιας τεράστιας συλλογής ανατομικών παρασκευασμάτων από το Αργοστόλι. Η συλλογή αυτή, που ανήκε στον καθηγητή Κωνσταντίνο Βαλσαμάκη, αποκτήθηκε τελικά για 7.500 δραχμές και έγινε η μεγαλύτερη επένδυση του πανεπιστημίου εκείνη την εποχή. Με αυτήν, η Ελλάδα απέκτησε για πρώτη φορά μια αξιοπρεπή βάση για διδασκαλία της ανατομίας.

Ο Γεωργίου δεν ήταν μόνο πρωτοπόρος, ήταν και ρεαλιστής. Ήξερε ότι χωρίς πτώματα, θα έπρεπε να δημιουργήσει τη γνώση από το μηδέν. Το έκανε. Με κέρινα πρόσωπα, γύψινους μυς και προπλάσματα που έμοιαζαν τρομακτικά αληθινά. Μετέτρεψε τη φτώχεια του πανεπιστημίου σε μια από τις πιο δημιουργικές πράξεις στην ιστορία της ελληνικής ιατρικής εκπαίδευσης.