Το νεκρό παίδί που γύρισε πίσω για να μαγέψει τον κόσμο με τη φωνή του

Ήταν 12 Δεκεμβρίου του 1915, στο Χόμποκεν του Νιου Τζέρσεϊ. Στο μικρό σπίτι της Natalina Sinatra, η ώρα του τοκετού είχε φτάσει. Το μωρό ήταν μεγάλο, ο τοκετός δύσκολος. Ο γιατρός πάλευε να το βγάλει με εμβρυουλκία. Όταν τελικά τα κατάφερε, το σώμα του νεογέννητου ήταν ακίνητο, μπλε, χωρίς αναπνοή. Ο γιατρός το κοίταξε για μια στιγμή και το άφησε στην άκρη. Δεν υπήρχε ελπίδα, σκέφτηκε. Προτεραιότητα είχε η μητέρα.

Η γιαγιά του μωρού όμως, η Ρόζα, δεν είχε τελειώσει ακόμα. Δεν περίμενε να της πουν τι να κάνει. Πήρε το άψυχο σώμα στα χέρια της, έτρεξε στη βρύση και το πέρασε κάτω από παγωμένο νερό. Μετά άρχισε να το χτυπά στην πλάτη, με δύναμη, σαν να το καλούσε πίσω. Μια, δύο, τρεις φορές. Και τότε… το μωρό πήρε ανάσα. Έβγαλε έναν ήχο. Έκλαψε. Ζούσε.

Αυτό το μωρό ήταν ο Frank Sinatra.

Έζησε όλη του τη ζωή σαν να είχε δεύτερη ευκαιρία. Δεν ήταν τυχαίος. Δεν έμοιαζε με κανέναν. Το πρόσωπό του, η φωνή του, το βλέμμα του, είχαν κάτι βαθιά ανθρώπινο και ταυτόχρονα άπιαστο. Έγινε το σύμβολο της ρομαντικής μοναξιάς, της δύναμης μελαγχολίας. Η φωνή του ήταν βελούδινη, αλλά πάντα είχε μέσα της μια υπενθύμιση: ότι παραλίγο να μη γεννηθεί ποτέ.

Η γιαγιά του του έδωσε τη ζωή — κυριολεκτικά. Ο γιατρός είχε παραδώσει τα όπλα. Η οικογένεια είχε παγώσει. Και μια γυναίκα με ένστικτο, πίστη και πείσμα πήρε το μέλλον της μουσικής στα χέρια της χωρίς να το ξέρει. Αν δεν είχε κάνει αυτό το βήμα, δεν θα υπήρχε το “My Way”, ούτε το “Fly Me to the Moon”, ούτε εκείνη η σκιά στη φωνή που κάνει τον χρόνο να σταματά.

Ο Frank Sinatra δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής. Ήταν ένας νεκρός που γύρισε πίσω για να τραγουδήσει. Και αυτό δεν το ξεχνάς εύκολα.