Το πλοίο που λεγόταν Θεσσαλονίκη και χάθηκε μες στον Ατλαντικό χωρίς φαγητό, χωρίς νερό. Εξέπεμπε SOS αλλά δεν το πίστευαν
Το ελληνικό πλοίο "Θεσσαλονίκη" χάθηκε στον Ατλαντικό το 1916. Οι ναυτικοί πεινούσαν, εξέπεμπαν SOS αλλά κανείς δεν ανταποκρίθηκε.
Ήταν Ιανουάριος του 1916 όταν ένα ελληνικό πλοίο με το όνομα Θεσσαλονίκη χάθηκε για μέρες στον Ατλαντικό, ακυβέρνητο, χωρίς προμήθειες, με το πλήρωμα να παλεύει με το κρύο, την πείνα και την απελπισία. Τα σήματα κινδύνου που εξέπεμπε αγνοήθηκαν ή παρανοήθηκαν. Κανείς δεν πίστευε πως η κατάσταση ήταν τόσο δραματική. Ήταν όμως.
Το πλοίο ανήκε στη National Steam Navigation Company of Greece και εκτελούσε δρομολόγιο από το Γιβραλτάρ προς τη Νέα Υόρκη. Είχε ξεκινήσει το ταξίδι του χωρίς επιβάτες. Στη μέση του ωκεανού παρουσίασε σοβαρή βλάβη στα μηχανοστάσια. Τα νερά μπήκαν στο πλοίο. Το πλήρωμα έμεινε χωρίς φαγητό, χωρίς νερό, χωρίς βοήθεια.
Η σουηδική γραμμή Scandinavian-American Line έλαβε σήματα SOS από τον καπετάνιο του Θεσσαλονίκη. Ζήτησαν βοήθεια. Οι Σουηδοί αρνήθηκαν να το ρυμουλκήσουν, θεωρώντας πως δεν υπήρχε λόγος. Όταν τους ρώτησαν γιατί, η απάντηση ήταν: “Δεν μπορούμε να σας βοηθήσουμε. Δεν είμαστε διαθέσιμοι. Άλλα πλοία ίσως το κάνουν.”
Οι μέρες περνούσαν. Οι ναύτες δεν είχαν ούτε πόσιμο νερό. Τα ραδιοσήματα που λάμβαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες μιλούσαν για ένα ελληνικό πλοίο που ζητά βοήθεια αλλά δεν δίνει καθαρή θέση. Το πλήρωμα κινδύνευε με θάνατο από την έκθεση στο κρύο και την εξάντληση. Στο μεταξύ, ο καπετάνιος παρέμενε στο πλοίο και δεν το εγκατέλειπε.
Η διάσωση ήρθε τελικά από το ατμόπλοιο Perugia, που κατάφερε να εντοπίσει το Θεσσαλονίκη και να περισυλλέξει το πλήρωμα. Ήταν αργά. Οι άνδρες είχαν εξαντληθεί. Ορισμένοι δεν μπορούσαν να σταθούν όρθιοι. Και τότε, πάρθηκε η τελική απόφαση: το ίδιο το πλήρωμα βύθισε το πλοίο του.
Το “Θεσσαλονίκη” δεν θα έφτανε ποτέ στο λιμάνι. Είχε μείνει ακυβέρνητο επί ημέρες, αποτελούσε πλέον κίνδυνο για άλλα πλοία. Και έτσι, οι ίδιοι που το οδήγησαν στη μάχη με τον ωκεανό, ήταν αυτοί που το έστειλαν στον βυθό.
Η ιστορία του χάθηκε ανάμεσα στις πολεμικές ανταποκρίσεις του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Κανείς δεν έγραψε πολλά για το δράμα των Ελλήνων ναυτικών που εγκαταλείφθηκαν σε έναν παγωμένο ωκεανό επειδή δεν τους πίστευαν. Όμως εκείνοι, κόντρα σε κάθε πιθανότητα, γύρισαν ζωντανοί.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
