Το πολύ περίεργο που έγινε όταν κέρδισε το Ισραήλ τη Eurovision

Ήταν 22 Απριλίου 1978 όταν ο διαγωνισμός της Eurovision φιλοξενούταν στο Παρίσι. Μια χρονιά με πολλές πρωτιές, μα καμία δεν έμεινε στην ιστορία τόσο έντονα όσο αυτή του Ισραήλ. Ήταν η πρώτη του νίκη στον θεσμό και ήρθε με τρόπο που λίγοι τότε φαντάζονταν, αλλά κάποιοι… δεν άντεξαν καν να τον δουν.

Το τραγούδι λεγόταν A-Ba-Ni-Bi και ήταν τόσο πρωτότυπο, τόσο ρυθμικό και τόσο παιχνιδιάρικο, που από την πρώτη στιγμή ξεχώρισε. Ο Izhar Cohen και οι Alphabeta χόρευαν και τραγουδούσαν σαν να μην υπήρχε αύριο, εκπροσωπώντας το Ισραήλ για πρώτη φορά με αέρα νικητή. Όσο περνούσε η ώρα, γινόταν φανερό πως το τραγούδι αυτό δεν θα μείνει μόνο σε εντυπώσεις.

Καθώς οι βαθμολογίες έπεφταν σαν βροχή από τις ευρωπαϊκές χώρες, το Ισραήλ απογειωνόταν. Η εικόνα του Ισραηλινού τραγουδιστή να χαμογελάει με κάθε δωδεκάρι που λάμβανε είχε ήδη αρχίσει να σχηματίζεται στις τηλεοράσεις εκατομμυρίων ανθρώπων. Όχι όμως και στις τηλεοράσεις της Ιορδανίας.

Εκείνη τη στιγμή, η ιορδανική κρατική τηλεόραση διέκοψε απότομα τη μετάδοση. Δεν ήθελαν να δείξουν στους πολίτες τους ότι το Ισραήλ—μια χώρα με την οποία δεν είχαν διπλωματικές σχέσεις και θεωρούσαν εχθρό—επρόκειτο να κερδίσει έναν από τους μεγαλύτερους μουσικούς θεσμούς του πλανήτη. Αντί για τον διαγωνισμό, οι Ιορδανοί τηλεθεατές είδαν ξαφνικά… μια στατική εικόνα με λουλούδια, πιο συγκεκριμένα νάρκισσους. Χωρίς καμία εξήγηση.

Όταν όλα είχαν τελειώσει και ο διαγωνισμός είχε κριθεί, η κρατική τηλεόραση της Ιορδανίας έβγαλε ανακοίνωση: ο νικητής της Eurovision ήταν το Βέλγιο. Όχι, δεν είχαν κάνει λάθος. Είχαν απλώς αποφασίσει να αγνοήσουν τη νίκη του Ισραήλ, και να παρουσιάσουν ως νικητή τον Jean Vallée, που με το “L’amour ça fait chanter la vie” είχε καταλάβει τη δεύτερη θέση.

Για τον υπόλοιπο κόσμο, η βραδιά έμεινε στην ιστορία ως η πρώτη φορά που το Ισραήλ νίκησε στη Eurovision. Για την Ιορδανία, έμεινε ως μια “μαγική βραδιά” γεμάτη… λουλούδια και αυταπάτες.

Ακόμη και σήμερα, αυτό το περιστατικό θεωρείται μία από τις πιο σουρεαλιστικές στιγμές του θεσμού. Όχι μόνο γιατί μια χώρα έκλεισε τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα, αλλά γιατί απέδειξε πως η πολιτική μπορεί να διεισδύσει ακόμη και στα πιο αθώα σκηνικά: εκεί όπου χορεύουν, τραγουδούν και ανταλλάσσουν βαθμούς. Η Eurovision, για λίγα λεπτά, έγινε το πεδίο μιας αόρατης μάχης με σύμβολα, κρατικά κανάλια και σιωπηλές εικόνες.