Το προσφυγόπουλο που έγινε πρωταθλητής με τη φανέλα και το κοστούμι του Ολυμπιακού

Γεννημένος στη Σμύρνη το 1910, ο Θεολόγος Συμεωνίδης κουβαλούσε μαζί του την ιστορία μιας γενιάς που ξεριζώθηκε, έφτασε στον Πειραιά και ξανάχτισε τη ζωή της με ό,τι απέμεινε. Στην Κοκκινιά των πρώτων μεταπροσφυγικών χρόνων, ο αθλητισμός δεν ήταν χόμπι, αλλά τρόπος να σταθείς όρθιος, να βρεις κοινότητα, να μετουσιώσεις το τραύμα σε ρυθμό. Ο μικρός Θεολόγος δεν το ήξερε, αλλά στα πόδια του γεννιόταν ένας από τους πρώτους ποδοσφαιριστές με πλήρη αντίληψη του ρόλου του μέσα στο γήπεδο.

Ξεκίνησε να παίζει μπάλα σε παιδικές ομάδες του Πειραιά πριν καλά καλά στεγνώσει η στάχτη της Σμύρνης. Το ταλέντο του φάνηκε νωρίς, αλλά αυτό που τον ξεχώρισε δεν ήταν η ταχύτητα ή το γκολ: ήταν η ακρίβεια. Ήταν από τους πρώτους Έλληνες παίκτες που έμαθαν να κινούνται χωρίς τη μπάλα, να διαβάζουν τον αγώνα πριν εξελιχθεί, να παίζουν για τη φανέλα και όχι για το χειροκρότημα. Έγινε σύμβολο της Άμυνας Κοκκινιάς, της ομάδας που εξέφραζε την ταυτότητα των προσφύγων και τους έδινε φωνή στο χορτάρι.

Όταν ο Ολυμπιακός τον κάλεσε, δεν πήγε ως ταλέντο που έρχεται να αποδείξει την αξία του, αλλά ως ήδη διαμορφωμένος αθλητής. Αντικατέστησε τον Ντίνο Ανδριανόπουλο σε μια εποχή που οι θέσεις δεν ήταν ούτε περιστρεφόμενες ούτε μισές: ήταν αξιώματα. Έπαιξε στην πιο εμβληματική τριπλέτα της εποχής μαζί με τον Βάζο και τον Ράγγο και μαζί έφτιαξαν κάτι που δεν μετριόταν μόνο με τίτλους αλλά με κοινό, με κοινωνική ταύτιση, με αυθεντικότητα. Σε μόλις 114 επίσημους αγώνες, πέτυχε 88 γκολ, με ένα ποσοστό παραγωγικότητας που ακόμη και σήμερα προκαλεί σεβασμό.

Η εθνική ομάδα δεν θα μπορούσε να μείνει έξω από αυτό το κεφάλαιο. Εκείνος δεν ήταν απλώς διεθνής: ήταν σημείο αναφοράς για μια εποχή που η Εθνική ακόμα έψαχνε ποια είναι. Σκόραρε σε τρία Βαλκανικά Κύπελλα, αγωνίστηκε στην πρώτη εκτός έδρας νίκη της Ελλάδας και υπήρξε μέλος ενός πυρήνα που άφησε περισσότερο ήθος παρά εντυπωσιασμούς. Δεν έβαλε ποτέ τον εαυτό του πάνω από τη σημαία, και ούτε διεκδίκησε δάφνες που δεν του ανήκαν.

Υπήρξε μια στιγμή που του χρεώθηκε γκολ που δεν είχε βάλει. Ένα ιστορικό σφάλμα στην καταγραφή ενός Βαλκανικού Κυπέλλου. Δεν το αποδέχτηκε ποτέ. Δεν υπήρξε ποτέ “σκόρερ” αυτού του αγώνα στις δικές του δηλώσεις. Σε μια εποχή που οι στατιστικές δεν έκαναν καριέρα και οι παίκτες δεν ήλεγχαν την εικόνα τους, αυτός έδειξε τι σημαίνει εσωτερική εντιμότητα. Πίστευε ότι το να πεις την αλήθεια είχε μεγαλύτερη σημασία από το να φανείς ήρωας σε μια καταγραφή που δεν θα θυμόταν κανείς.

Όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν έμεινε μακριά από τον Ολυμπιακό. Επέστρεψε ως προπονητής και κατέκτησε τον τίτλο τόσο με τη φανέλα όσο και με το κοστούμι. Ήταν ο δεύτερος στην ιστορία της ομάδας που τα κατάφερε. Και όχι μόνο ως αποτέλεσμα: ο τρόπος που διάβαζε τα παιχνίδια, που έστηνε τον άξονα, που μοίραζε ευθύνες, έγινε μάθημα για τους επόμενους. Δεν ήταν παλιός παίκτης που κάθισε στον πάγκο. Ήταν επαγγελματίας του παιχνιδιού, πολύ πριν υπάρξει ο όρος στην Ελλάδα.

Πέθανε το 1969 από καρκίνο, σε ηλικία μόλις 59 ετών. Όμως πρόλαβε να δώσει κάτι σπάνιο στον ελληνικό αθλητισμό: μια πορεία με αρχή, μέση και τέλος. Μια ζωή χωρίς υπερβολές, χωρίς εξάρσεις, γεμάτη περιεχόμενο. Από τη Σμύρνη στην Κοκκινιά, από την επίθεση στα Βαλκάνια ως τη διοίκηση στα αποδυτήρια, ο Θεολόγος Συμεωνίδης δεν χρειάστηκε ποτέ να φωνάξει για να ακουστεί. Κέρδισε τίτλους, αλλά περισσότερο από όλα, κέρδισε τη θέση του στην ιστορία από επιλογή.

Πηγές:

Wikipedia – Βιογραφικά στοιχεία, στατιστικά και διεθνείς συμμετοχές.

Αφιέρωμα για την “τριπλέτα” του Ολυμπιακού και την επιθετική συμβολή του Συμεωνίδη.

Αναφορές στη δράση του σε αγώνες-κλειδιά και το αγωνιστικό του προφίλ.

Διαβάστε επίσης

Ολυμπιακός: Το θρυλικό Βραδυποριακός-Ταλαιπωριακός!

Ολυμπιακός: Από τους πρόποδες της γης, κατακτητές της κορυφής