Τον έκρυψαν στη Νέα Μάκρη, τον φυγάδευσαν στην Κένυα και τον άρπαξε η Τουρκία μέσα από ελληνικά χέρια

Ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν είχε περάσει σύνορα, υπόγειες διαδρομές, και διαδοχικές απαγορεύσεις. Όταν το αεροπλάνο του προσγειώθηκε στην Αθήνα το 1999, η Ελλάδα βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα μεγαλύτερο από το πολιτικό της ανάστημα. Κανείς δεν ήθελε να τον δεχτεί, αλλά τελικά κάποιοι αποφάσισαν να τον κρύψουν. Στην αρχή στη Νέα Μάκρη, σε σπίτι της συγγραφέως Βούλας Δαμιανάκου. Ύστερα στο σπίτι του απόστρατου πλοιάρχου Αντώνη Ναξάκη. Το κράτος όμως δεν είχε αποφασίσει τίποτα. Και αυτό ήταν το πιο επικίνδυνο.

Ο Οτζαλάν έφυγε από την Ελλάδα κρυφά, με το ιδιωτικό τζετ που του εξασφάλισε ο Ναξάκης. Σκοπός ήταν να καταλήξει σε κάποια χώρα που θα του παρείχε άσυλο. Αντί γι’ αυτό, το αεροσκάφος γύριζε από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα. Καμία χώρα δεν ήθελε να χρεωθεί την παρουσία του. Ούτε η Ολλανδία. Ούτε η Ρωσία. Ούτε καν οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των Κούρδων. Κανείς.

Το τελικό καταφύγιο του Κούρδου ηγέτη ήταν η ελληνική πρεσβεία στην Κένυα. Εκεί έμεινε μέρες κρυμμένος, υπό τη συνοδεία του Έλληνα πράκτορα της ΕΥΠ Σάββα Καλεντερίδη. Εκεί πήγε να τον δει και ο Φαήλος Κρανιδιώτης. Η ελληνική κυβέρνηση έκανε το παν για να μην έχει επίσημη ευθύνη. Ήθελε να φύγει από τα χέρια της χωρίς να φανεί ότι τον παρέδωσε. Κι όμως, τελικά, αυτό έγινε.

Ξημερώματα 16 Φεβρουαρίου 1999, ο Οτζαλάν βγαίνει από την ελληνική πρεσβεία. Δεν γνωρίζει ότι παραδίδεται σε ομάδα Κενυατών που συνεργάζονται με τη ΜΙΤ και τη CIA. Τον βάζουν σε αυτοκίνητο. Πριν καν προλάβει να αντιδράσει, βρίσκεται δεμένος, φορτωμένος σε τουρκικό ιδιωτικό τζετ και μεταφέρεται στην Άγκυρα. Το πρόσωπό του εμφανίζεται σε όλα τα δελτία. Οι εικόνες με τις χειροπέδες κάνουν τον γύρο του κόσμου.

Η Ελλάδα τρέμει. Το φιάσκο είναι ιστορικό. Παραιτούνται τρεις υπουργοί: ο Πάγκαλος, ο Παπαδόπουλος και ο Πετσάλνικος. Ο Καλεντερίδης επιστρέφει σοκαρισμένος. Ο Οτζαλάν οδηγείται στις φυλακές του Ιμραλί, όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Η Ελλάδα κατηγορείται διεθνώς για τον ρόλο της. Οι λεπτομέρειες της επιχείρησης παραμένουν θολές. Κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη. Μόνο η σιωπή μένει να καλύπτει το πολιτικό και ηθικό βάρος αυτής της υπόθεσης.