Τον είπαν βασιλιά της Θεσσαλονίκης, κατέλαβε την Αθήνα χωρίς μάχη και αγόρασε την Κρήτη. Το κεφάλι του κατέληξε δώρο στον τσάρο των Βουλγάρων
Ένας σταυροφόρος μπήκε στην Ελλάδα σαν βασιλιάς, αλλά δεν κατάφερε να κρατηθεί. Αγόρασε και πούλησε τόπους που δεν του ανήκαν. Και στο τέλος, πλήρωσε το τίμημα.
Το 1204, η Κωνσταντινούπολη λεηλατήθηκε από τους Σταυροφόρους. Ήταν μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της Ιστορίας για την Ορθόδοξη Εκκλησία και τον ελληνισμό. Ανάμεσα στους ηγέτες αυτής της εκστρατείας ήταν κι ένας Ιταλός μαρκήσιος, ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός. Δεν πήγε ποτέ στους Αγίους Τόπους. Η πορεία του άλλαξε και κατέληξε να κυβερνά… τη Θεσσαλονίκη.
Οι Λατίνοι τον διόρισαν βασιλιά σε ένα νέο φραγκικό βασίλειο που δημιούργησαν εκεί. Ο ίδιος ήθελε να γίνει αυτοκράτορας στην Κωνσταντινούπολη, αλλά δεν τα κατάφερε. Του έδωσαν όμως τη Θεσσαλονίκη, ένα σημαντικό κέντρο της Ορθοδοξίας και της ελληνικής παράδοσης, που μόλις είχε πέσει στα χέρια ξένων.
Μαζί με τη γυναίκα του και έναν Ορθόδοξο πρίγκιπα που ντύθηκε αυτοκρατορικά για τα μάτια του κόσμου, ξεκίνησε να κατεβαίνει προς τη νότια Ελλάδα. Οι κάτοικοι, ταλαιπωρημένοι από την εγκατάλειψη και την αδιαφορία της διοίκησης, δεν πολέμησαν. Η Θήβα, η Αθήνα, ακόμα και η Ακρόπολη, παραδόθηκαν χωρίς μάχη. Η ιστορική πόλη των φιλοσόφων και των Πατέρων της Εκκλησίας είχε μείνει χωρίς φωνή.
Στο μεταξύ, ο Βονιφάτιος έκανε και κάτι που θα μείνει για πάντα αμφιλεγόμενο: πούλησε την Κρήτη στους Βενετούς. Πήρε 1000 αργυρά μάρκα, δηλαδή περίπου 5000 χρυσά δουκάτα, και παραχώρησε ένα νησί που δεν του ανήκε. Ένα νησί γεμάτο Ορθόδοξες εκκλησίες, μοναστήρια και παράδοση. Η γη των Κρητικών έγινε εμπόρευμα σε ένα παζάρι που στήθηκε χωρίς τη θέλησή τους.
Η «κατάκτηση» δεν κράτησε για πολύ. Οι Βούλγαροι είχαν ενωθεί και αντεπιτίθεντο με μεγάλη δύναμη. Το 1205 συνέτριψαν τον Λατινικό στρατό και αιχμαλώτισαν τον αυτοκράτορα Βαλδουίνο. Οι πόλεις της Θράκης έπεφταν η μία μετά την άλλη. Ο Βονιφάτιος προσπάθησε να υπερασπιστεί τη Μακεδονία, αλλά δεν τα κατάφερε.
Το 1207, κοντά στη Μοσυνούπολη, έπεσε σε ενέδρα. Οι Βούλγαροι τον σκότωσαν στη μάχη. Και δεν έμειναν εκεί. Του έκοψαν το κεφάλι και το έστειλαν σαν δώρο στον τσάρο Καλογιάν. Ήταν το τέλος ενός ξένου βασιλιά που προσπάθησε να ριζώσει σε μια γη που δεν τον ήθελε.
Ο γιος του ήταν ακόμα νήπιο όταν τον διαδέχτηκε στον «θρόνο» της Θεσσαλονίκης. Αλλά το βασίλειο διαλύθηκε μέσα σε λίγα χρόνια. Οι πόλεις της Ελλάδας άρχισαν σιγά σιγά να ανακτούν την ταυτότητά τους. Και η πίστη του λαού δεν έσβησε ποτέ, ούτε με μάχες, ούτε με πωλήσεις, ούτε με στέμματα.
Γρηγόρης Κεντητός
Γράφω για πράγματα που με συναρπάζουν, αλλά φροντίζω πάντα να τα ερευνώ σαν να τα μελετούσα για πρώτη φορά. Αναζητώ τη σύνδεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, το ανθρώπινο μέσα στο ακαδημαϊκό, και τη γνώση που μπορεί να μεταφερθεί με τρόπο απλό, ακριβή και ζωντανό. Είτε πρόκειται για έναν αρχαίο πόλεμο είτε για ένα φαινόμενο της εποχής μας, στηρίζομαι πάντα σε πρωτογενές υλικό, πραγματικές πηγές και σοβαρή τεκμηρίωση. Θέλω κάθε κείμενο να αξίζει τον χρόνο του αναγνώστη — και τον δικό μου.
για άμεση κι έγκυρη ενημέρωση.
