Τον κλείδωσαν στο σπίτι, τον πήγαν στον Πύργο του Λονδίνου, και μετά έσωσε την Ελλάδα

Ο Σερ Φράνσις Μπουρντέτ δεν ήταν στρατιώτης. Δεν κρατούσε σπαθί, ούτε πολέμησε ποτέ του σε μάχη. Κι όμως, ήταν ένας από τους πιο επικίνδυνους επαναστάτες της εποχής του. Για τη Βρετανία, ήταν ριζοσπάστης. Για τον λαό, ήταν ήρωας. Για την Ελλάδα του ’21, ήταν σωτήρας. Τον έκλεισαν στο σπίτι του με στρατό απέξω. Τον συνέλαβαν με συνοδεία οπλισμένων φρουρών. Τον πήγαν στον Πύργο του Λονδίνου. Αλλά τίποτα δεν τον σταμάτησε.

Ήταν πλούσιος, αλλά εναντίον της αδικίας. Ήταν ευγενής, αλλά έκαιγε τις συνήθειες της τάξης του. Στο βρετανικό κοινοβούλιο, ήταν ο άνθρωπος που ζητούσε να σταματήσει η σωματική τιμωρία στον στρατό. Να δοθεί καθολικό δικαίωμα ψήφου. Να τιμωρούνται οι διεφθαρμένοι. Ήταν αυτός που έριξε τον Πρίγκιπα Φρειδερίκο από τη θέση του Αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων. Κι όταν το κοινοβούλιο φυλάκισε έναν ακτιβιστή χωρίς δίκη, βγήκε δημοσίως και τους κατηγόρησε όλους για παρανομία.

Η απάντηση; Ένταλμα σύλληψης. Ταμπουρώθηκε στο σπίτι του στην οδό St James’s Place. Επί δύο ημέρες οι στρατιώτες πολιορκούσαν το σπίτι. Ο κόσμος μαζεύτηκε απ’ έξω, τον φώναζε “ήρωα του λαού”. Δεν αντιστάθηκε με βία. Όταν του πέρασαν χειροπέδες, φώναζε πως το Σύνταγμα ποδοπατιέται. Τον μετέφεραν στον Πύργο του Λονδίνου. Ένα σύμβολο βασιλικής εξουσίας. Και φυλάκισαν τον άνθρωπο που αργότερα θα πλήρωνε για να σωθεί η Ελλάδα.

Το 1823, ιδρύθηκε στο Λονδίνο η Φιλελληνική Επιτροπή. Πίσω από τα φώτα, μια μικρή ομάδα πλουσίων και πολιτικών αποφάσιζε να στείλει χρήματα, όπλα και στόλους για να βοηθήσει την Επανάσταση. Στο κέντρο αυτής της ομάδας βρισκόταν ο Μπουρντέτ. Έβαλε τις υπογραφές του δίπλα στον Κόχραν και τον Χάμφρεϊ. Χωρίς τη βοήθειά τους, το 1827 δεν θα υπήρχε ναυμαχία στο Ναυαρίνο.

Δεν ήταν μόνο η Ελλάδα. Ανέθρεψε τα παιδιά του Ιρλανδού εθνικιστή Ρότζερ Ο’ Κόνορ. Ο ένας έγινε αρχηγός των Χαρτιστών και επαναστάτης στη Βρετανία. Ο άλλος, με το όνομα Φρανσίσκο Μπουρντέτ Ο’ Κόνορ, πολέμησε στο πλευρό του Σιμόν Μπολίβαρ στη Νότια Αμερική. Τα παιδιά που ανέθρεψε, πολέμησαν για ελευθερία σε τρεις ηπείρους.

Ο ίδιος πέθανε το 1844, δύο μέρες πριν κλείσει τα 74 του. Είχε χάσει τη γυναίκα του. Είχε δει την κοινωνία να αλλάζει. Είχε βοηθήσει να γεννηθούν δύο νέες χώρες: η Ελλάδα και η Βολιβία. Και όμως, σήμερα ελάχιστοι θυμούνται το όνομά του. Δεν είχε ξίφος. Είχε φωνή.