Τον μαχαίρωσε στις σκάλες της Βουλής γιατί του έκλεισε τη χαρτοπαικτική λέσχη. Ήταν Πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Ήταν απόγευμα, 31 Μαΐου 1905. Ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης, πρωθυπουργός της Ελλάδας, κατέβαινε τις σκάλες της Βουλής. Δεν ήξερε πως κάποιος τον περίμενε. Δεν ήξερε πως σε λίγα δευτερόλεπτα θα δεχόταν μια μαχαιριά στην κοιλιά, μπροστά σε φρουρούς και πολίτες. Δεν ήξερε πως θα πέθαινε για κάτι που είχε ήδη κερδίσει: τον σεβασμό των φτωχών και το μίσος των ισχυρών.

Ο δράστης λεγόταν Αντώνης Γερακάρης, γνωστός στους κύκλους των χαρτοπαικτικών λεσχών της εποχής. Παλαιστής, μπράβος και πορτιέρης, δούλευε για λέσχη που είχε κλείσει με εντολή του Δηλιγιάννη. Ο πρωθυπουργός είχε κηρύξει πόλεμο στο οργανωμένο τζόγο. Είχε περάσει νόμο που έκλεινε δεκάδες λέσχες και όριζε βαριές ποινές για όσους τις λειτουργούσαν. Ο Γερακάρης έχασε τα πάντα. Και το πήρε προσωπικά.

Ο Δηλιγιάννης δεν είχε σωματοφύλακες. Πίστευε πως δεν τους χρειαζόταν. Ήταν απλός, πλησίαζε τον κόσμο, μιλούσε χωρίς προστατευτικά τείχη. Εκείνο το απόγευμα, έσκυψε για να πάρει κάτι απ’ το σακάκι του. Ο Γερακάρης πλησίασε. Τον κάρφωσε μια φορά. Δεν χρειάστηκε δεύτερη.

Ο Πρωθυπουργός κατέρρευσε στα σκαλιά. Αιμόφυρτος, ψέλλισε δυο λέξεις. Τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, όπου άφησε την τελευταία του πνοή λίγο αργότερα. Ήταν 81 ετών. Ο Γερακάρης συνελήφθη επιτόπου, δικάστηκε, καταδικάστηκε σε θάνατο και καρατομήθηκε στο Παλαμήδι, την τελευταία εκτέλεση με λαιμητόμο στην Ελλάδα.

Η δολοφονία του Δηλιγιάννη δεν ήταν μόνο προσωπική εκδίκηση. Ήταν το σύμβολο μιας εποχής όπου η εξουσία έπρεπε να διαλέξει πλευρά: ή με τους λίγους και ισχυρούς, ή με τους πολλούς και φτωχούς. Ο Δηλιγιάννης διάλεξε τους δεύτερους. Και πλήρωσε.

Στην ιστορία τον αποκαλούν δημαγωγό, λαϊκιστή, ακόμη και οπισθοδρομικό. Αλλά την ημέρα που δολοφονήθηκε, οι καμπάνες χτυπούσαν πένθιμα για έναν άνθρωπο που μιλούσε στους φτωχούς σαν ίσος προς ίσους. Έναν πολιτικό που πέθανε όχι από ασθένεια ή γηρατειά, αλλά από μαχαίρι, για τις ιδέες του.